Gece İle Gündüzün Bitmeyen Hasreti

Ben hasreti öldürmek için

Kendinden vazgeçen kötürüm bir gündüz

Sen gırtlağına kadar karanlık dolu bir gecesin

Başının içindeki damarlara tünemiş

Astarsız bir güvensizlik duygusu

Üç kere duyuldu baykuşun gizli haykırığı

Korkudan saman yoluna sığındı sevdanın çığlığı

Öylesine küstüm öylesine dargınım ki sana

Ama

Kopsun artık bu ayrılığın kıyameti dedim

Sıktım kurşunu hasretin alnının çatına

Üzerimdeki kör topal ışıkları

Doldurdum bir kese kâğıdına

Götürüp pay ettim ateş böceklerine

Düğün dernek kuruldu

Abdal davulcunun tokmağı bestelerin kafasında

Zurnacının nefesi titreyen türkülerin ensesinde

Bir şimşek makasıyla kestiğin kumaşından

Provasız dikmiş keder

Dar olan takım elbisemi

Yakasında ödünç verdiğin yıldızdan bir rozet

Gökyüzündeki salonda

Siyah damatlık içinde hiç görünmeyen ben

Yanımda

Ateş böceklerinden ördüğüm gelinliğinle sen

Gırtlağıma kadar karanlık oldum bu sefer ben

Sapasağlam ışıldayan nazlı bir gündüz oluverdin sen

Görüşmek üzere

Her sabaha doğru ve her akşamüstü

Alaca karanlıkta ayaküstü