Bana Dokunma

BANA DOKUNMA!

Ben, uysal bir adamım,

Karışmam zihnimdeki ukalanın işine

O satar yüreğimin uslanmaz hevesini

Dilerse dünyalar kadar bedele

Dilerse, bir bakışa bağışlar sevdayı

Siner aşkın en kuytu köşesine

 Ben, uysal bir adamım

Kim yol verirse, çıkarım seferime;

Nefesim süngü olur

Sıkarım kurşunlarımı hayal ettiğim yere

Ateş düşer yüreğime

Ya da sükunetle girerim ateşlerin içine

 Ben uysal bir adamım

Umudun coşkusu dokunamaz sineme

Çakmak çakmak olur bazen arzularım

Ensemde sıcaklık, sırtımda eyer

Sorgusuzca hükmeder talihin tecellisi

İradem yoksun kalır böyle garip hallere;

Sadece seyre dalar, mahsun gözlerim,

Bana inanmak düşer

 Ben uysal bir adamım

Bilmem şahlanışları

Korkarım gölgelerin rahatımı bozmasından

Koyuverir dudaklarım kahkahayı, kan ağlıyorken

Maskelerin ardında çıplaklaşır bedenim

Kimselerin dikkatini çekmez serzenişlerim

 Ben uysal bir adamım

Heyecanına dayanamam gönül eğlencesinin

Yırtarım şölenleri sevince matem düşer

Ak günlerin içinde karalanır kaderim

Soramaz kimse bana:

“dağlanmış yüreklerin harlanmış öfkesini”

Aradan kaçıverir, sıvışır hayallerim

 Ben uysal bir adamım

Ruhumda koparken kızılca kıyametler

Vururum mısralara mehtabın inceliğinde

Karanlığımın dibinde şafak sökmez

Çarşaf gibidir gündüzüm

Estiğinde şikâyet etmem şiddetinden rüzgârın

Şapkamı düştüğünde bile yere

 Ben uysal bir adamım

Karışmam zihnimdeki ukalanın işine

O yapar, o bozar hayatımın dizgisini;

Ben senaryo kurbanı selamsız garip,

Ne çalarsa kutumda, “önemi yok müziğin”

Oynarım günlerin savurgan havasında;

Ben uysal bir adamım

Bana dokunma!