Yunusun Gülleri

Dünyayı boşadım üç talak ile

Dergâh kapısına vardım Yunus’un

İçimi doldurdum yalnız Hakk ile

Aşkımı aşkına kardım Yunus’un…

Sevgiyi kalbime ışık eyledim

Her zerremi Hakk’a âşık eyledim

İdrâkimi aşka beşik eyledim

Gönül bahçesinde hardım Yunus’un…

Beni benden alıp yâr’e götürdü

Hicranın közüne, nar’a götürdü

Nefse savaş açtı, dar’a götürdü

Nice sırlarına erdim Yunus’un…

Aşkın ummanına, sele kapıldım

Hicran nağmesine, tele kapıldım

Dikenleri aştım, güle kapıldım

Aşk bağından güller derdim Yunus’un

Ben’imi yitirdim, aramaz oldum

Kanayan yaramı, saramaz oldum

Ondan gayri yola, varamaz oldum

Önünde saygıyla durdum Yunus’un

Azamet dağında bir kuytu beldim

Medine’den esen ılık bir yeldim

Kesreti aşıp da Bir’e yöneldim

Saatimi aşka kurdum Yunus’un

Dünyaya sırt döndüm, yöneldim Hakk’a

Aşk terazisinde çektim bin okka

Eskiler hoş demiş: “men dakka dukka”

Rüyasını hayra yordum Yunus’un…

Önünde durulmaz, coşkun bir seldim

Ferhat gibi nice dağları deldim

Zamanı, mekânı aştım da geldim

Yerini yurdunu sordum Yunus’un…

Dövenlere elsiz oldum erenler!...

Sövenlere dilsiz oldum erenler!...

Kovulunca ilsiz oldum erenler

Hicran ateşinde kordum Yunus’un

                                   M. NİHAT MALKOÇ