Ay Nazlı Yar

Ay Nazlı Yar

Ömrümün son baharında geldi
Örste yazılmış mektubun
Göğsüme bastım, ateş
Gözlerimi kapattım öylece durdum
Ay Nazlı Yar!
Başın sinemde gülüzarda uyandım

Adın usulca kıvrıldı dudağıma
Avuçlarımda uçurum çiçekleri büyüdü
Çığ koptu karlı dağlarımdan
Üşüdüm, buza değdi umudum
Nefes alamadım
Ağladım
Çöken dizlerime derman olamadın

Aklımda sensizlik pervaneyken
Hasretin yükünü doldurmuşsun gül kokulu zarfa
Mektubunun bir ucuna gözlerimi oturttum
Diğer ucuna ellerimi

Nerelerdesin
Gelmedin, gelemez miydin?
Biraz daha sevemez miydin / demişsin
Beni canımın içinden vurmuşsun
Ay Nazlı Yar!
Cesetlerime basıp uzaklara vurmuşsun

Oysa
Gitmelerden arta kalan yanım yaralıydı
Kapında halayıktı Leylan
Sana çıkan bütün yollarda
Yanı başında, narında
Adamım canında
Naçar ruhum ayaklarının altındaydı

Utangaç kırlangıç kanatlarından
Pervasız usulca sol yanıma ilişti
Sana sarılmayı umarken
Heyhat! Örekede kollarım kendine çevrildi

Ayrılığı cana mühürlemişsin
Eylülün son hüznünde / bu son name
Türküm Kasıma varmaz
Kirpiklerine kırağı olmaz yasım
Ay Nazlı Yar!
Ecel koynumda / nikâhım sana duyurulmaz


Nevim Karahan