Sen Bilmez

Ak saçlı dergâhında yol alırım zamanın

Ben bilirim, sen bilmez; yol ıraktır varmayı

Ben genç isem sen yaşlı, hali yaman sevdanın

Ben bilirim, sen bilmez; onda yâri sarmayı

Başımda yeller eser, tozu dumanla savruk

Ataşı sönmüş lâkin, içi hasretle kavruk

Sayısız tahayyülün cümlesi olmuş devrik

Ben bilirim, sen bilmez; harabeden kurmayı

Her gidişin sır olur, yolun gözler gözlerim

Ardından bahar açar, tomurcuğu gözlerim

Bin hayalle bükülür, taşıyamaz dizlerim

Ben bilirim, sen bilmez; hayalleri dermeyi

Uzağı yakın eder, gönül isterse, ey yâr!

Gönlüme sorsam seni, senden gayrıdır o nâr

Rüyalarımdasın yâr! Sevdan içimde seyyar

Ben bilirim, sen bilmez; hayırlara yormayı

Bak çalıyor davullar, âlemin cümbüşü var

Kervanlar sıralanmış, yolda kalabalıklar

Sinemde andan uzak, yârin yüreği atar

Ben bilirim, sen bilmez; yürekteki yarayı

Hayalindeki cennet, billur mu ırmakları

Sonsuz çimen merası, meler mi oğlakları

Hasretinden çoğaldı saçlarımın akları

Ben bilirim, sen bilmez; aynadaki karayı

Hazanda keder yağan, sevdamın anıtını

Baharların gam yükü, yağmurun bulutunu

Zemheri gecelerde, yüreğin ağıtını

Ben bilirim, sen bilmez; yazdan sonra borayı

Balkonda üç beş çiçek, odamda aralık cam

Bakışım sızar yola, olmam yolla insicam

Başı belli; sonunda, kavuşamamak encam

Ben bilirim, sen bilmez; zamandaki arayı

Yıllar nice sarmalar, kaderin akışını

Hafızamdadır ey yâr, unutmam bakışını

Baharlardan vaz geçtim, yazını ve kışını

Ben bilirim, sen bilmez; sevdamdaki darayı

Kaç geceydi, saymadım; yokluğunun ziyanı

Varlığına meylettim, boş vermişim ayanı

Zahirde yoksun amma zihnimde aşiyanı

Ben bilirim, sen bilmez; gönlümdeki sarayı

Ben bilirim, sen bilmez; firakında sonrayı