Nev-i Kral

Bir tahta kurulmuşum, seyirdeyim âlemi

Elimde kör talihim, danelerle mostralı

Tespihte beş yüz çile, zikir eder elemi

Kapalı tüm kapılar, bir tanesi aralı

Sil gözünün yaşını, gözlerim aralıkta

Belki güneşim söndü, beklerim ayrılıkta

Aralanırsa bulut, sızarız karanlıkta

Vuslat desek adına, gördüğüm şavk, karalı

Sonra kervanlar geçer, umuda yolculuk var

Bakıştan yük olsaydı, her kervan ayrı diyar

Seyyah hayallerime, yoldaş olur isen yar

Başında tacı sultan, yürek kalır yaralı

Aralı kapılardan, gördüğüm ne sanırsın

Cennetler vaad olsa, gördüğüne kanarsın

Özgür düşler, zihninde; yolda matruşka narsın

Soyuldukça kabuğun, aynı yara sıralı

Bir dünya kurmuşum ben, kurgusunda dünyanın

Çıplak baldırım ile, ortasında deryanın

Devri alem ederim, içindeyken rüyanın

Seyrü seferime göz, tutkularım foralı

Gâh bir sayarım bini, gâhı sonsuza varır

Düşünsel görecemde, yanlış doğruyu karır

Zihnimdeki özgürlük, çıplak ademe dair

Zahir gibi, yargılar, etmez beni icralı

Kurulduğum ol tahtta, saltanatım sultani

Göz görür, yürek yaşar; neyleyeyim altını

Bilmez misin ey yârim, kabirlerde yatanı

Hem Ferhat hem Şirin’e, yalan dünya, kiralı

Nehirler bana akar, içim deryaya döndü

Çırpındıkça dalgası, nefsim ateşi söndü

Yarına durak olan, yaşanan sabık dündü

Şimdiki zamanların, mevsimleri boralı

Dersen ki, “sevdan yakar, közünde ah ederim”

Kurduğum saltanatta, ah tespihimdir derim

Ağır, aksak, kör, topal, alemi seyrederim

Feryadım arşa çıkar; lakin, sessiz naralı

Şimdi gölge etmesin, kabımda erir iken

Hevesin askerleri; zaafı bilir iken

Nefsimi sultan ettim, varlığımda kir iken

Neyleyeyim zamanı, ecel olmuş kurâlı

Mesele baş olmaksa, oldum dünyam kralı