Bu şiiri kime yazdığımı hiç bilmedin, bilmeyeceksin,
Yüreğimin, ateşler içinde, yandığını bilmediğin gibi.
Belki de, herhangi bir şiir gibi okuyup geçeceksin,
Gözlerime, öylesine boş, anlamsız bakıp geçtiğin gibi.
Ne ağıtlar yaktım oysa, ne türküler söyledim yokluğuna,
Hüzünlerimi, hıçkırıklarımı hapsettim içimin boşluğuna,
Mühürledim de dilimi, insanlara sustum, dökmedim içimi,
Benden başka duyan olmadı, ağlayan kalbimin sesini,
Ayıptır, günahtır diye, kimselere anlatamadım derdimi,
Acıdıkça yaram, kanayan şiirler yazdım, anlamadılar beni,
Kalemim yasta, defterim mahzun, mısralarım yorgun düştü,
Dudaklarımda sûzidil(1) besteler, heyhat duymadılar sesimi.
Aşka, sevgiye, yanmış yüreklere şiir yazıyorum diye, 
Üzdüler, kırdılar, hor gördüler, ayıpladılar beni,
Ormanlarımız yanarken, bakıyor, görmüyormuşum,
İnsanlarımız sellerde boğuluyormuş, aldırmıyormuşum,
Düşmüşüm, vuslatı olmayacak bir kara sevdanın peşine, 
Yaşımdan, başımdan utanmadan, divânelik ediyormuşum.
Bilmiyorlar, boğulanlarla sele kapılıp, yanan her canla yandığımı, 
Bilmiyorlar, mâtem rüzgârlarıyla gama, kedere karıştığımı,
Bilmiyorlar, kasvet yüklü bulutlardan hüzzam notalarıyla yağdığımı,
Bilmiyorlar, içimdeki mukaddes aşk, sana mı, yoksa Yaratan'a mı 
Sen bilmedin, âlem bilmedi, Rab'bim biliyor neden ağladığımı.

#aslanyılmaz#sürgünadam