Kale'm Çoktan Düştü

‘’Gözlerin ki ruhuma dokunan bir iğnedir

Bana gülüşün lazım; gözlerin bahanedir.’’(N. Genç)

Düş mahkûmları, bayım…

Hani uçurumdan düşerken düşleyebildiğin kadar

Düşsen de gözlerimden

Tutuklusuyum ben bu yaralı sözcüklerin.

Bir ah bile duyamazsın benden

Ahretliğim ve kalemim

Kale’m çoktan düştü

Düşmediğim kadar acılara

Lehçesinde aşkın bazense sinen karanlıkta

Gel gör ki;

Siren sesidir yüreğimin

Simansa çok tanıdık ve içine çeken

Sadece kuytularda yaşarım oysa ben.

Kozamda saklıdır neferim ve fenerim

Bir lahza tedirginliğinde mealim

Bir de tedirgin olup kaçarken içime.

Gözüme kaçan tozdur

Alınma üstüne

Yüreğimi bozguna uğrattığı kadar gülüşün

Sıfatsız severim ben

Sefasını da sürerim sevginin

Semada saklı bir semazenim

Aldatılmışlığım ne ki?

Abartmadığım kadar bunca acı ve sevgiyi

Beslendiğimdir illa ki duygularım

Bir neşrederim ki günü geceden

Bir de latife yaptığımı söylesem

Zaman zaman…

Azığımla aşımla aşkımla

Çevreme sıçrayan her kıvılcıma da

Söz geçiremediğim kadar

Yangınımla yaşarım ben

Yâd ettiğim nice güzel insan ve söze de müteşekkir

Azat edilmediğim her neresi ise…

Nazenin varlığım

Bıçkın ruhum

Huysuz yanım

Hümayunuyum işte hiçliğimin

Hiçleşen sözcüklerden

Kurduğum köprünün

Ayaklarından uzanırım ben yüreğine insanların.

Şah damarımdan yakın İlahi Güçle

Sözleştiğim her anım her duygum

Varım yoğum ile ait olduğum

Teslimiyetimle Rabbime yaşarım ben

Yaşatırım da hayallerimi

Bazen batsam da derine

Çıkarım illa ki gün yüzüne

Seyyahtır yüreğim

Aşkla eşleşen kıblemden

Esen rüzgâra da müptela iken…