Gönlümün Başkenti

Bazen sessiz bir notayım mısrayım

Sevgiyi incitenlerden kaçıyorum

Bu saatten sonra başka mısra söylenemezken

Yandı bu gönül bununla kimse bilmedi

Bilemeyenler yurdu beni sarmadı gönlüm ağladı

Bu gönül yorgunluğunu gitmek dinlendirmez ama

Bu amaya bir cevap bulmak için gidemedim

Belki hayaller gerçek olur diye sabırla bekledim

İnsan değil midir ki hep bekler umut içinde

Gönlümün başkenti aşk olunca gidemiyorum

Kopamıyorum sevmekten

Oysa mezar taşları çiçekten anlamaz

Anlayan sevdiğime çiçekleri vermeliyim

Benden uzaklaşsa da koşarak varmalıyım

Varınca anlamayacak

Lakin varmalıyım

Ah zamansız vuruyor bu kaçışlar sineme

Ah insandan bir beklenti bekleyenler

Sizlerde verin biraz sevgi ne kaybedersiniz ki

Bir sürü şeyler söylemek istiyorum

Anlamayan olunca sonsuza kadar susmayı seçemiyorum

Bir şey söylemek istiyorum

Birbirinizi sevin

Duyan yok mu

Herkes mi birbirine sırtını dönmüş

İçinde ışık aşkla yanmıyorsa

Yüzümüze vurmaz mış

Yoksa aşkı hiç mi sevmediniz

Yüzünüz gönlünüzle karanlık diye mi

Sırtınızı birbirinize döndünüz

Deseler de fazla fedakarlık

Vefasızlık getirir

Gelen vefasızlık olsun vefayla süsleriz

Ah oysa ah oysa

Ben sen başkalarına benzemeyesin diye sevdim

Sen herkese benzedin

Onlar gibi çıktın

Yaktın

Yıktın

Anlamadın

Oysa anladım ki kader türkümüzü bana söylüyormuş

Sadece dinledim

Kabul ettim

Sığınmak istedim bir yüreğe sığınamadım

Rabbime sığındım

Oysa seninle yaşlanmak istemiştim olmadı

Olmadı diye aşkta hiç solmadı ya

Seni

Gidişini

Hasret diye yüreğimde bir kurşun gibi taşıyorum/saklıyorum

Mehmet Aluç