Dönmeyenler Sokağında...

Dönmeyenler Sokağında...

Bir gün sende gidip dönmeyenler sokağında yaşarsın

Tek başına kalmışların kahvesinde

Bir yudum çayı özlemle içenleri görürsün

Sende oturup bir yudum çayla özlemini gidermek istersin

Gideremezsin

Çakılı kalırsın sandalyeye

Kalkamazsın

Bir bardak çay daha

Yirmi bardak olur özlemi gideremezsin

Gözlerinde yaşlar dökülür bardağına

İçersin bir yuduma karışmış şekliyle

Saplanır yüreğine bir hançer

Kalkarsın sandalyede bir daha gelmek istemezsin

Kaldığın sokakta ıssızdır karanlıktır

Yaşayamaz nefes alamazsın

Sevincini yaşatacak bir sokak mahalle köşe bulamazsın

Hepsini yıkmıştın giderken ellerinle

Anlarsın geride boş bir şeyleri bıraktığını

Pişmanlığını katarsın içine

Yüreğine paslı bir hançer gibi saplanır

Çıkartamazsın

Öylesine hissiz kalırsın

Ne bu saatlere

Ne o saatlere yansıyacak bir gülüşün

Ne de benim bir umudum kalmıştır

Bitmiştir her şey gidip dönmeyenler sokağında

Mehmet Aluç