Nefs

Nefsi vahşi bir at dizginleri kopuk

Halini düşünmez tanımaz varlık yokluk

Gururu ilah edinir tapar da tapar

Ölüm vadesi dolunca bilmem ne yapar

İbadete yanaşmaz şeytandan kaçamaz

Zevke düşkündür sevap günah tanımaz

Heves birinci eğlencesi tek dostudur

Para ikinci emeli her yerde postudur

Bilmez ki o alemde neler neler olacak

Sanır ki dünyada hep ebedi kalacak

Dünyaya dalar da unutur geçen yılları

Pişman olur bir gün görünce yılanları

İnsan terbiye edemedikçe nefsini

Ateş terbiye eder nefse esir bedeni

Ruhu hep fakir dilenir günahı zevki

Mezarlıktan geçer ölüm der ne ki

Neyi arar insan doymuşsa nefsi

Midesi doludur çıkmaz olur nefesi

Nefs ipini dolamış bedenime sanki at

Çekmekte ipini söyle nedir hakikat

İlim ağacını buduyor durmadan nefsim

Bilmiyor ki gövdesi vermekte taze ilim

Sever hep dünyayı sonu pişmanlıktır

Ondan yüz çevirdi mi herkes düşmanıdır

En büyük cihat nefsle savaş diyor Rabbim

Kılıcı sabırsa zafer senindir elbet her daim

Bir dilenci gibi dolaşır kapı kapı

Ölüm vadesi dolunca başına gelir aklı