Yaban

Sen,

Yalnızca gözlerimin ötesinde,

Düşlerin var ettiği yaban;

Islak, yalınayak, küf kokulu nefesin,

Ciğersiz soluduğu vurgun yerinde,

Eşsiz gülümseyensin.

Küskün hayallerin,

İntikam hevesiyle yanıp tutuştuğu,

Kuralsız arzularda doyumsuz,

Samimiyetin şefkatine yüz çeviren;

Ne olduğu belirsiz bulanık bakışlarda,

El yordamı dokunulmayı bekleyen mahcup;

Sevgili edasında,

Masumca umutları lime lime edensin.

 Sen,

Sabrın lanetine sığınıp,

Bir kör döğüş arenasında,

Titrek gölgelerle oynaşıp yok olan;

Sessiz varoluş heyecanını defalarca yitirip,

Ölüme susamışçasına kuruyan yüreği,

Bir solukta ıslatan sarhoş sevgili…

Kendi ihanet acılarını umudun parçalanmış dünyasında

Sonsuz kere yaşayan;

Kana kana içtiğin yaşamın varlık ve yokluk döngüsünde,

Tükettikçe doyumsuzluğa bulaşan;

Bir hastalık,

Vefaya başkaldırı,

Ve bir isyan çemberinde biri bin parça

Lanetlerle boğuşan,

Düşünce oyunlarının cüzzamlı siluetisin…

Alışkanlığa dönüşen dostluğu,

Mahkûmiyetin kilitsiz emniyeti,

Özgür düşlerin sadece düş ise kalabileceğini haykıran;

Sevdaya dair dökülen nağmelerin,

Seni hakir,

Seni gerçek dışı mahzende saklayan hayal;

Hayalin en güzel yerine kurulan sen;

Yalnızca gözlerimin ötesinde 

Düşlerin var ettiği

Yaban sevgili…