Hiçlik Makamı

Derim ki nagihandır, yaşadığımız hayat,

Keder doluyken yürek, kimler sürdü saltanat.

Aynalarda yansıyor, ruhumun insicamı,

Gölgeler kovalıyor,  hayattan  intikamı.

Cümlelerin içinden, çıkarın acıları,

Çıkarın urun urun, en bitmez sancıları.

İçimde  ki   kederi,   sağın kara   bulutlar,

Yüreğime  rahmetle, yağın  kara bulutlar.

Doğruları yazmaya, parmaklar  çürümekte,

Ömür  baki kalır mı,  son  ana   yürümekte.

Biz doğruda olalım, uğramasın yalanlar,

Bizleri  güzel ansın, ardımızda  kalanlar.

Ben hiçlik makamının, gönüllü neferiyim,

Varlıkta  baki   adım,   yoklukta  seferiyim.

Âdeminin derdidir, hiçliğe maya çalmak,

Tüm insanlık el ele, beraber huzur bulmak.

Adem Efiloğlu