Symphony No 44 10

belki sana hasret kalmasıdır yüreğim

veya hissiz bir şekilde bakan gözlerine

seni terk etmeliyim gece düşmeden 

terk etmek istediğin duygularına ithafen

belki de sadece seni sevmekten yorgunum

her şeye gereksiz bir anlam veremiyorum

bendeki her ölümüne  anlam yüklüyorum

saatlere sığmayan ıssız bir gecede

yakar beni hecenin kanadı kırık sözlerin

alevlenir efkarım notanın çınlamasında

sırtıma yüklenen kederin ağır yarasında  

bu ızdırabın denklemindeki sessizlik

yorgun ve dargın ruhuma düşmeden

gitmelisin sessizce ve sonsuzca

git derken bile çarmıhta gerilirken seni

cennetteki yasak meyve olarak görüyorum

zebani gözlerin ateşini harlayan şavk

günahlarımı affediyorum zemzem ile

sensizlik inancına bağlanırken yüreğim 

sessizliğe tapıyorum putperestlik içinde…