Azab I Senfoni No 44

her şey sessizlikte karanlık

geceler çöllerde ayaz susuzluk

keşke seni unutsaydım

gözyaşını umursamadan

odamı dört bir yandan saran efkar

hafızam yanmaz bu yanan yüreğim

fırınla kalbimi hançerle sırtımdan

bedenle bedenleri çizenler

evlerin evlerinde sızanlar

ahşap kapı gıcırdıyor

sadece bir dakikalık

ve o ev nesillerin geri döndüğü yer

kayıpları misafir kılan o malikane

hayatlarını yaşayanlar için bir ev

bir ömrünü feda edenler için

kurbanların inşaa ettiği bir ev

yumuşak bir yatak için 

sıcak ve pürüzsüz duvarlar için

gölgeleri yaşatan 

konutların hatırlarları

en keskin ihtiyarlığım

 onlardan kaçar

sadece orada duruyorlar ve

bu onların kaderi

yalnızlık sen bir dakika bekle

onun hayalinle sonsuza kadar nöbet tutuyorum-

ve – onun yerine ateş ediyorum

kendi alnıma

dinlenmeyi özlüyorum

beni sevmek  zorunda kalacaksın 

donuyorum 

sanki gizlice közle oynadım 

tetiği çeken gözlerinle…