Kömür Madenlerinde

Kömür Madenlerinde

Kara elmasa varmak için indiler

Kara bir kefen giydiler

Onların emek boyalı ellerinden

Bilmem kaç öğün yemek yediler

Kimler kimler...

Bir gece vakti, yavrularına

Yetim kaldı deyiverdiler

Ah dediler eyvah dediler

Yeryüzünün de derininde

Kim bilir ne işittiler

Onlar aydınlığı bilmediler

Güneşe el uzatamadılar

Köhne karanlıklarda dar vakitlerde

Şöyle serilip uzanamadılar

Vatan dediler yer altına

Yurt bellediler

Umutlarını ter döktüler

Yıkandılar gizlice

İsli sularda

Demediler bilinsin değerimiz

Usul usul islendiler

Kimi kalpsizlere göre de pislendiler

Yediler kara somun

Kazma vurdu adım adım

Belki de hislendiler

K/ömür madenlerinde

Biz görmedik duymadık

Belki de unuttuk anımsamadık

Keşke böyle hatırlamasaydık

Onlar sonsuzluk trenine bindiler

Beklerken kimileri

Hem de küçük elleri