Yaktım Bir Çağımı

İlmek ilmek ördüğüm motiflerimi

Uyutmayan gecelerimi

Bedbaht geçmişimi heyhat

Kül ettim bu gece

Dilimde bir hoşça kal

İçimde kımıldayan çıtır çıtır

Yandıkça kavuştuğum huzurun sesi

Alıkoyan hürriyetimden

Tutsağı olduğum dizelerimi

Hapsolduğum satır aralarını

Gençlik çağlarımı, okul yıllarımı

Nedametimi, hüznümü

Yandığım günlerimi yaktım

Yıllarca kendimle yarışmışım

Gururum ayakaltı aklım firarda

Anlatmak, anlaşılmak adına

Ne kavgalara karışmışım

Anlıyorum nihayetim yalnızlığımı

Sarılıyorum ısınıyorum

Dinmeye yüz tutan her aleve üfledim

Ne kadar kaldıysa kuvveti nefesimin

Ta ki, bir kor kalmayana dek

Başucunda bekledim

Yüzleştim de ne varsa

Kusurdan, kusursuzluktan yana

Belki de geç kaldım heyhat

Ama aldırış etmiyorum

Ne kadar bıkmışsam insanoğlundan

Bıktırmışım farkına bile varmadan

Sarılmamış çocukluk yaralarımdan

Çağlarca vurulmuşum

İsterdim, gamdan diktiğim

Kulelerim olmasın kahkahalarımın ardında

Ancak içimde bir mimar

Usul usul çalışır

Kırdım bu gece vurulmuş zincirlerimi

Çarptım saatimi geçen zamana

Ve yaktım bir çağımı

Anlıyorum nihayetim yalnızlığımı

Sarılıyorum ısınıyorum

Sükunet tahtım hazır

Artık kuruluyorum.

Büşra KANKURT