Günahtan Yapraklarım

Derin dilsiz çığlıkların

Rüzgarlar ile terk ettiği suretimi

Bir sonbahar akşamından yazıyorum

Her vazgeçiş

Her gidemeyiş

Her sevgisizlik

Ayrı bir yaprakta düşüyor

Sıvaları dökülmüş bahçemin duvarlarına

Pervazlarından kalbime doğru

Isıtamadığım ellerimi ayaklarımı

Bir serinlik esiyor

Hangi aşk savurur ruhumu

Yanarım kavuşma hevesimden

Bilirim

Bilirim dudaklarım susamalı

Göğe açılan avuçlarımdan

Bilirim yakışır tövbeler

Güz ile dökülmeli günahtan yapraklarım

Seziyorum sabrım kalmadı

Çatlaklarımı ellerimle kapamaya

Ve öldürdüm ellerimle yine

Soluğu kesilmemiş tüm bahanelerimi

Diledim kendime kokuşmuş ne kadar özrüm varsa

Geçtim bir zamanın içinden

Ölüme doğru

Şimdi terk etsem diyarımı

Ardıma bırakacağım hoş satırlar diledim

Dökülsün nahoş anıdan yana çürük yapraklarım

Akıl diliyorum yeşerecek baharlarımdan

Ve kış örtsün ne olur karanlığımı

Biliyorum mağfireti bol Rahman’ı

Umut ekiyorsam toprağıma hala

Gözyaşım suluyorsa susamış dudaklarımı

Bir gecede yeniden doğabilirim

Onun sevgisinden biraz paye düşerse soframa

Biliyorum doyabilirim

Büşra KANKURT