Sardalya Kokulu Kız

SARDALYA KOKULU KIZ

Güzel gözlü, güler yüzlü bir kız,

Sardalya fabrikasında çalışıyordu.

Evde küçük bir kardeş, yaşlı bir anne

                                   Onun eline bakıyordu.

Güzel kız eve döndüğünde hep sardalya kokuyordu.

Küçük kardeşi her akşam abla ne kokuyorsun? diye soruyor

Annesi onu susturup, o koku emeğin kokusu diyordu.

Doğruydu…..o koku sofralarına aş oluyordu,

Annesi onurlu kızıyla gurur duyuyordu,

Gün geldi bir talip çıktı güzel kıza,

Buluştular bir çay bahçesinde, deniz kıyısında,

Talip’in bu ne koku böyle diye yüzü ekşidi,

Güzel kız, emek kokusu dedi ve orayı terk etti.

Sonraki günler bilindik geçmeye devam etti.

Güzel kız hep çalışkan, duruşu hep dikti,

Sonra bir talip daha çıktı,

Yine deniz kenarında buluştular,

Sonra uzun uzun konuştular,

Fon müzikleri dalga sesiydi

Genç adam ne güzel kokuyorsun dedi:

Hayat gibi, ekmek gibi, su gibi

Bu söz güzel kızın gönünü çeldi.

Sonrasında; ikisi bir birine çok hayırlı geldi,

Mutlu ve bereketli bir yuvaları oldu..

Sonra kısmet, çok varlık sahibi oldular,

Güzel kız ana duası deyip haline şükretti.

Annesi son nefesinde kızına;

Her şeye sahip olsan da,

sardalya kokulu kız olduğunu asla unutma diye nasihat etti.

Güzel kız hiç sardalya kokmadı ama,

Yüreğinde o kokuyu hep hissetti…

Felsefe k.