Karanlık İnsanlık

KARANLIK İNSANLIK 

Her yer karanlık, duygularımsa karma karışık,

Bir üçgen içindeyim, ama açılar çapraşık.

Üstümde bir ağırlık var, burnumdan akıyor kan,

Duvarlar hepsi benim üstüme gelse diyorum,

Diyorum! çünkü yan odada canımdan olan can.

Sesleniyorum ama cevap yok, gözümde yaşlar

Elimle kazmak istiyorum enkazı, çaresiz anlar.

Sanki bir ölüyüm, kaybolmuş tüm hissiyatlar.

Geçmek bilmiyor zaman, bir yıl gibi dakikalar,

Gözlerimin önünden bir bir geçiyor anılar.

Kendimi hesaba çekiyorum neydi hatalar,

Korkum, var mıdır üzerimde diye, kuldan haklar.

Derken bir ses çınlıyor kulağımda kimse var mı?

Ben buradayım ama, siz yan taraflara bakın,

Yaşım yetmiş, bana değil gence vakit harcayın.

Karşımda bir çift göz, bana benim gibi bakıyor,

Sanki benimle enkazın yükünü paylaşıyor.

Dünyada, ne koca yürekli insanlar var dedim.

Vicdanla vicdansızlığın savaşında titredim.

Binayı yapan, enkazı kazan da insanımız,

Ne küfr, ne dua etmeye yetiyor lisanımız.

Fikret