Giden Anne

Dün bir arkadaşımın annenisinin cenaze namazına katıldım. Her cenaze beni duygulandırır ama bu cenaze biraz farklı duygulandırdı.
 
Birincisi, ben arkadaşı şimdiye kadar yani yıllardır hep güler  yüzlü gördüm. Bırakın ağlamayı, asık surat bile görmedim. Arkadaşla bir kaç dakika sohbet etmek, yanında bulunmak bile çoğu dünyevi sorunları geçici de olsa unutturur. Hayata hep olumlu bakan biri, mahkeme duvarı gibi suratlı olmaya hiç ihtiyacı yoktur. Diğer taraftan yaşadığı olumsuzlukları hayati tecrübe edinmiş olarak kabul edip yoluna gülerek devam eden biridir. Geçmişte yaşadığı sorunlarla boğuşup durmaz. Rabbim yüzünü iki  cihanda da hep güldürsün inşaAllah.  Evet, hep güler yüzlü, şen şakrak birini siğim siğim ağlarken görmek beni çok etkiledi.
 
Cenaze namazından sonra annesinin tabudundan tutup cenaze arabasına götürdü. Gerçi mesafe kısaydı ama tabutu arabaya getirinceye kadar, iki gözü çeşme ağlayarak, hiç bırakmadı. Herhalde annesinin tabudunu bırakmamasından aklıma gelmiş olabilir.
 
Bazen anne çarşı, pazar veya başka bir yere gitmesi gerekir. Anne,  belkide bir kaç saat sonra gelecektir. Küçük yavrusunu yanında  götüremez ama bunu evladına bir türlü anlatamaz. Anne anlatmasına anlatır da, çocuk anlamaz veya anlamak istemez. Çocuk annesine yapışır, bir türlü bırakmaz. Bazen feryadı figan bile eder.

Dün anne çok uzaklara  gidiyordu, hem de bir daha gememek üzere….  İki gözü çeşme ağlayan, sızlayan yavrusu, ciğerparesi ise annesini cenaze arabasına gelince bırakıverdi….. Daha doğrusu bırakmak zorunda kaldı, hayat devam ediyor…

Abdullah konuksever