Ben Özleyince

Ne desem kar etmez, o an gelince,

Bir garip olurum, ben özleyince.

Vuslatın şiddeti, kalbi çalınca,

Kal derse kalırım, ben özleyince.

Şiirler sırayla, dökülür dize,

Gözyaşı ekerken, her bir denize,

Şarkılar söyleyip, Karadeniz’e,

Dal derse dalarım, ben özleyince.

Geceler sus olur, gündüzler firak,

Aklımın ucunda, gezinir merak,

Çürüyüp gurbette, sıladan ırak,

Öl derse ölürüm, ben özleyince.

Gördün ya yokluğun, böyle hezeyan,

Dönüyor bu dünya, durmadan bir an,

Âdemî özlerse, değişir devran,

Gel derse gelirim, ben özleyince.

Âdem Efiloğlu