Edebiyat ve Kültür Platformu
Anne
Kaç bahar sarıya vurdu saçlarının arasında
Hangi mevsim esti geçti gözlerinin renginden
Kaç gecede güldü yüzün, kader ağlarını örerken
Duada olmalıydı ellerin ama değildi
Ümitler birer birer ufuklarda sönerken
Dizlerinde yaralar açıldı mı anne
Acılar yüzünü gölgeledi mi? anne
Avuntu mu? Ellerinde eskimiş resimler
Kederlerin izi mi? yüzündeki çizgiler
Omuzlar çökmüş, geçmişe bitmez sitemler...
Yoksan da onca sene, sinemde biriktirdim
Her gözyaşım bir sevgi sana içimdedirler.
Her oğul dediğinde yandı mı sol yanın
Hasretler duvar örerken mesafelere
Tükenirken zaman biçare haykırışlarda
Sitemini solurken bitmez sandığımız dünyanın
Beni unutmuşluklarına hiç buğulandı mı gözlerin
Üstüne sünger çekilen yıllarda…
Hala kızgın mı bana bakışların
Şimdi sus olduğum afacanlıklarıma
Sesin hıçkırıklarımı boğar mı yine,
Gürler mi saklanırken en kuytu köşelere
Küçük dağları yırtarcasına
Kopar mı? Küçük yüreğimde yine bir fırtına…
Sonbaharları hayal ediyorum anne
İçimde korkulara açılırken kapılar
Gidişin vardı avuçlarımdan uçan
Küçük bir serçenin edasında.
Yandım dönülmez bir vedanın hatırına
Kavruldum kor gibi ağlayamadığıma…
Mahkemeler kurdum yüreğimde
Müebbetle yargıladım her celsesinde
Umudu tükettim feri sönen gözlerimde
Kırdım belki seni istemesem de
Alnıma yazıp gittiğin o sonbahar gününde
Bizi sensiz bıraktığına isyan ettim anne…
Bir gün olsun diş geçiremedim kendime
Bilmesen de
Seni
Canım kadar seviyorum anne
Sen de bir sor
Hasretlere gebe yıllarda
Sevginden ne verdin Adem’e…
adem efiloğlu
Hangi mevsim esti geçti gözlerinin renginden
Kaç gecede güldü yüzün, kader ağlarını örerken
Duada olmalıydı ellerin ama değildi
Ümitler birer birer ufuklarda sönerken
Dizlerinde yaralar açıldı mı anne
Acılar yüzünü gölgeledi mi? anne
Avuntu mu? Ellerinde eskimiş resimler
Kederlerin izi mi? yüzündeki çizgiler
Omuzlar çökmüş, geçmişe bitmez sitemler...
Yoksan da onca sene, sinemde biriktirdim
Her gözyaşım bir sevgi sana içimdedirler.
Her oğul dediğinde yandı mı sol yanın
Hasretler duvar örerken mesafelere
Tükenirken zaman biçare haykırışlarda
Sitemini solurken bitmez sandığımız dünyanın
Beni unutmuşluklarına hiç buğulandı mı gözlerin
Üstüne sünger çekilen yıllarda…
Hala kızgın mı bana bakışların
Şimdi sus olduğum afacanlıklarıma
Sesin hıçkırıklarımı boğar mı yine,
Gürler mi saklanırken en kuytu köşelere
Küçük dağları yırtarcasına
Kopar mı? Küçük yüreğimde yine bir fırtına…
Sonbaharları hayal ediyorum anne
İçimde korkulara açılırken kapılar
Gidişin vardı avuçlarımdan uçan
Küçük bir serçenin edasında.
Yandım dönülmez bir vedanın hatırına
Kavruldum kor gibi ağlayamadığıma…
Mahkemeler kurdum yüreğimde
Müebbetle yargıladım her celsesinde
Umudu tükettim feri sönen gözlerimde
Kırdım belki seni istemesem de
Alnıma yazıp gittiğin o sonbahar gününde
Bizi sensiz bıraktığına isyan ettim anne…
Bir gün olsun diş geçiremedim kendime
Bilmesen de
Seni
Canım kadar seviyorum anne
Sen de bir sor
Hasretlere gebe yıllarda
Sevginden ne verdin Adem’e…
adem efiloğlu
Anne başlıklı yazı ADEM EFİLOĞLU tarafından
04.05.2023 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 13
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.