Sesleniş

Otobüsten indikten sonra bir devlet tiyatrosunun önünden geçiyorken tiyatroya gelecek yeni bir oyunun tanıtım afişinde 

gördüğüm bir yazı:

 

   'Topluma sesleniyorum 

                                    ıssız ve aşksızsınız

    Toprakla sulanacak bedenleriniz 

    Göğsünüzü kabartmak için tükettiğiniz 

    Vakit ölecek yer ölecek 

    Ölecek gök ve esyalaşacaksınız '

Okuduktan sonra yürümeye devam ettim. Bir sesleniş şeklinde canlandırılan tiyatroları gerçekten seviyorum. Bir sesleniş, toplumum der gibi ya da sevdiğim, ey kalbim der gibi. 

Bu yüzden o tiyatroya gittim ve oyunun sonunda baş karakter hayatı boyunca çektiği çile sonucu bulduğu aşka ve o aşkı ona getiren kişiye seslendi :

'Toplumum nasıl da yalnızız oysa renk renk ve çeşit çeşit insan kaynıyor meydanlar. O zaman diyebiliriz ki  etrafımızda bir insan eksikliği olduğu için yalnızlık çekmiyoruz. Biz, içimizde insan  bulamadığımızdan dolayı yalnızız. O zaman izninizle bir de sizin önünüzde,  tanıdıktan sonra sürekli içimde soluyan o kişiye seslenmek istiyorum: Ey bulvarların, kalabalık dükkanların, evimdeki aynanın kararttığı

damarlarımda  süzülen yeşil ışık, 

ben insanların yanında andıkça seni 

Onlar bir bahar marşı söyler gibi 

Gözlerinde umutla tekrarladılar adını

Seni duymanın hayretiyle çalkalanırken kalpleri.'