Kabusa Çağrıda Bulunmamak Gerek Hissiyatındayım

Bir kabus görüyorsun

Sonra uyanmak için elinden geleni yapıyorsun

Uyandığın hal, sana rüya gibi bir dünya sunuyor

Ama kabusunu özlüyorsun.

En azından 'adımın yanında ad vardı' diyorsun.

Sonradan edinmiştim

Bunu da kazançtan sayıyorsun.

"Bunları duymak zordu ama 'var'dım." diyorsun.

Kendinden ninniler

Kendinden marşlar besteliyorsun.

Kabus olarak gördüklerim üzerime tanımlamalar yağdırıyordu.

Onlarda saldırı isteği

Onlarda öldürmeye teşebbüs

Onlarda beni gözden çıkarmak tutkusu vardı

Ve bu yüzden hepsi, kendince dürüst olmak zorundaydı

Şimdi ise ne karşımda olanı biliyorum ne kendimden olanı

Ütopya içerisindeyken cebimden o tanımları çıkarmak da yemiyor.

Geriye sığınamıyorum.

Yabancı bir gurur içimde beliriyor.

Sınırı aşsam,

Şehrin dışına çıktığın anda bir cesetsin

Oysaki eski kabusumda şehrin içinde şehrin dışında kalabiliyordum.

Aslında ben, bir ilkel gibi yorulup

Medeni bir fikri taş taşır gibi

Bedenimi yorarak taşıyabilirdim.

Fakat yetmedi.

Doğru adaptasyon bu değilmiş demek ki

Peki ben bir labirent içinde farklı kapılar mı tanıyorum

Yoksa tek bir delikte mücadele veriyorken

O deliği her seferinde başka mı görmek istiyorum

Bu da bir adaptasyon hali.

Madem ki uyum belirtisi gösteriyorum

Kabusa Çağrıda Bulunmamak Gerek Hissiyatındayım.

Çağlayan