Şehri Terk Etmenin En Rasyonel Senaryosu

Bir dağa kaçıp fiziksel varlığım yettiğince

Anlamını yok saydığım ve yarım yamalak bildiğim dillerdeki

Rastgele kelimelerle

Bağırmak, kavga etmek, yargılamak ve

Konser vermek istiyorum.

Dağın, taşın ya da mehtabın

Cevap veremeyecek olması ile gururlanmak

Gururlandıkça kelimelerime nağmeler eklemek istiyorum.

‘’Parle tu naniyos vu şahap’’

Ne taş oynadı yerinden ne de mehtap

‘’Parle-i şahabbettini tu vas sincab’’

Gördüm! Böceklerin içinde var bir kaçak

Kendimi de şehirde unutayım.

Kendim, araçların içindeki insanların

İnandıkları için zamanı kendilerince çoğalttığına

Güledursun kaldırımın üstünde, bir yol kenarında.

Gülmek nedenini komik bulmayın

Ne bu şiir böyle bir paradoksu kaldırabilir

Ne de kendim o kaldırımda

Başka bir nedenden ötürü bekleyebilir.

Hangi oyuncak, ebeveynine mantıksız ve saçma gelir?

Bebeği susturduğu sürece.

Yol kenarında gülmek gayet de affedilebilir.

Şimdi ben beni dağda unutup şehirdeki kendimi

Savunmaya mı daldım.

Güya kendimi şehirde bırakıp da dağa kaçacaktım.

Anlamışsınızdır belki, ben bana tuzak kurdum.

Şehrin sesi alışkanlık yapınca

Ve güvenemeyince dağdaki kendime

Ayrıca dağa çıkan yolda şehrin

Eğlencesinin sesi gelmeye başlayınca 

Şehirdekiler nasıl da eğleniyor dedim.

Ben beni dağ yolunda terk edip

Şehirdeki kendimin yanına kaçtım.

Ben dağdan döndüğünde

Derim ki, ‘’Kendime acıdım.’’

‘’Yol kenarı bu! Dayanamadım.’’

Bir barışır iki kutlarız

Sonra gece olur uyuyakalırız.


Çağlayan