Bana Yarın Olacak Yarınlarım

Bana Yarın Olacak Yarınlarım

Bana yarın olacak yarınlarım sizleri beklerken(Rabbim nasip ederse inşallah göreceğim, nasip değilse sizler benim yarınım olmayacaksınız) heyecanlı bir bekleyiş içindeyim Rabbimden ümidimi kesmeden beklemekteyim. Bazen kâğıt parçasına bir şeyler karalarken(bu da artık mazide kaldı artık klavye başında Word’e yazarak klavyede saklıyoruz) belki ileride benden sonra birileri okur diye yazmaktayım aynı heyecanımı içine katarak belki okuyan bu heyecanımı hisseder. Kendimi gelecek gelecek veya gelmeyecek diye kaygılar içinde geçirmiyorum biliyorum ki benimse mutlaka Rabbim gönderir ve bana mutlaka ulaşır. Bu nedenle endişe duymak yerine acaba yeni gelecek olan geleceğe dair içine bir şeyler katabilecek miyim onun endişesini azıcık duyarak hissediyorum yani bu kadar.

 Damarlarımda akan kanın sıcaklığıyla, yarının gelecek olana layık olma telaşı yokta değil lakin o kadarda değil, ben Rabbimin göndereceğine inşallah layık olurumda Rabbim her zamanki gibi yardımcım olur.

Bazen böylesine söylemler bazılarına delice gelebilir lakin bu hayatta delice olan bir şey Rabbinden kulun ümidini kesmesidir. İnsan ümidini kaybederek kendisine dünyasına zincir vurması da nedir buna gerek yok iken. Var olurken birden yok olan insan doğru devam etmeyen ilişkiler dünyasında araya dünyayı çıkar ilişkisini duvar gibi örerek bu ilişkiler fikrini beğenmeyerek kendisi yeniden hudut çizmek için alanı yok iken, sahte alanına yeni bir dünya kurarak ancak kaçmayı bilmektedir derim. Oysa Rabbim bizleri bu ilişkileri daha sıcak daha kuvvetli kopmaz iman bağı ile sağlamlaştırmamızı kesin hatları ile isterken birbirinden farksız alanlarda çukurlarda yaşamayı pekte çok seviyoruz galiba Vesselam!

Mehmet Aluç