Bu Gün Üşüyorum

Bu gün üşüyorum, belimden esen soğuk bir hava, bedenimi sarıyor. Pütürsüzce tırmalamadan, titreten bir huzur var içimde ve ben bu gün üşüyorum… "Bazen gözler her şeyi anlatır." der dervişler. Sorabilseydim keşke "Neydi bu güneşin bedenimi kavurmasına rağmen, hissettiğim bu soğukluk."soramazdım zaten. Bu gün gözlerime bir lale dokundu, bu gün gözlerim matemle baktı, bu gün gözlerim katre-i matemi anlattı…

Meleklerin masumiyetimiydi, karanlıkların şeytanımı, kimdeydi bu ten kokusu, başımı döndürürcesine bir heyelan sarıyordu kalbimi. Çarpıyordu dudaklarım birbirine ama ne söylediğini bilmeden mırıldanıyordu; bakamadım tekrar bir Hîra dağı toprağı kadar güzel gözlere, serçenin ağlamasından korktuğu gibi korktum tekrar üşümekten…

Leyla ile Mecnunun bir kıssasını andım ardından bir ağabeyim anlattı diyerek. Mecnun, Leyla'nın evinin önünde durmuş arkası dönük gökyüzüne bakmaktadır. Leyla da cam'dan ona bakmaktadır. Yoldan geçenler "ey Mecnun, Leyla sana bakar sen arkanı dönmüş gökyüzüne bakarsın"… Mecnun şöyle cevap verir; "Leyla'mın ev'inin gölge'si bile bana yeter..." bir an gölge bile yanımdan geçerken yetti bana sanki… Bedenim şu satırları yazarken burada ama ruhum bir toprak olmak istiyor ya da Tengri dağının semalarında havalanmak sonra kendimi en tepeden bırakmak düşünmeden o an; aklımı yüce tanrıya bırakarak adrenalinin en üst zevkini yaşamak istiyorum…

Bir insan aynı şarkıyı saatlerce dinler mi? Dinlermiş meğersem "Kan revan içindeyim, yâr im'in peşindeyim, cennetin izindeyim. Kurtar ne olur!"bu dizeler ne anlatıyordu ki bu kadar dinlendi? Bir insan fazla konuşursa acısı artar der veliler o zaman susalım ve hâkim olana bırakalım her şeyi ve "Kurtar ne olur!"diyelim…

Mahmut Alperen Kılınckaya