Elime Asa Verin

Elime Asa Verin

Zor geliyor yokuşlar gönül çok bitkin düştü

Yıkılmadan bu yolda elime asa verin

Tükendi bad-ı ömrüm yorgunum gençlik geçti

Halim yok dayanmaya koluma Musa verin.

Ümitsiz bir sevdanın yollarında koşarım

Ulaşılmaz menzile nâr içinde yaşarım

Felek engel koyuyor bir kalkar bir düşerim

Hayat çekilmez oldu yılları kısa verin.

Ne bekledik ne oldu kör şeytan beni buldu

Türküler söylenirken bir feryat bağrım deldi

Çiçekler açacakken bahar sonu kış geldi

Temmuzlar yakar artık her mevsim kışa verin.

Huzuru bulmak için aşk’a kucak açmıştık

Üç harf olmuştuk sen ben öyle yemin içmiştik

Bunun tarifi “biz”dik  ikimizi seçmiştik

Mutluluk uçup gitti gönlüme tasa verin.

Hayallerimiz birdi, umutlarımız vardı

Açmayan o gülleri kırıp kırıp kim derdi

Dehliz dolu hayatın bak şimdi ele verdi

Sende unut gülmeyi sevdayı yas’a verin.

Kuşları hep öldürdün artık uçamıyorlar

O nehrin üzerinde kanat açamıyorlar

Vurulmuşlar sırtından anlam biçemiyorlar

Şikayetim Mevla’ya adını nisâ verin.

İsmet Bozkurt (Dilsiz Kalem)

Nisâ : kadın