Ey Şiir Sen Nelere Muktedirsin...

Kaç oktavdı aşk ya da kaç karat, hicrinde aşkın kefil olduğu kadar sadakat hele ki külliyesinde mevcut iken asalet, adaleti umursamayan yüreğin şatafatlı yalnızlığı asla da düşmeyen temposu aşkın, hızına değil mi ki şiirdi yetişen ve şairin kılavuzu kalem, aşka hürmet edip nokta vuruşu ile kaybeden sevgisizliğin diline varsın düşsün aşk ve şair:

Koyu gecenin karartısından bağımsız

Kara deliğin ç/ağrısına haiz

Göğün muteber bulutları

Ah, bir de kap kaça uğramasaydı ya, şair…

Yıldız konumlu bir vaveyla

Ve suskun baterisi özlemin

Seyyah hayallerin de yolcusu

Ardışık sayıların sıfıra ihaneti

Bir de yuvarladı mı kendini yokuş aşağı

Ümmeti duyguların

Hüzne biat bir açılım

Ukdesi bulutların

Yağmalanmış sözcükler mafyası

Karaçalı ve oyuk saklı

Gövdesinde ağacın şakıyan kuşlara

Otağı

Kurmuş ağacın dalları

Şair ise yaralı

İçtiği zemzem suyu

Şair illa ki kusurlu

Şiarı mademki şiir ve sevgi

Kanaviçeler sökün eden

Kalem-kakan hüviyetinden zuhur eden

Şairin müebbet yediği kırık tekerinden

Elbet kalem değil sorumlu

Münafık baykuş

Balyalarca sızı canhıraş

Telaşın şaibeli yolcusu

Akışkan özlem hüzün de

Alaylı değil mektepli dünyanın yolcusu

Yine ve yeniden şair iken müptelası duyguların

Mağrur ve mağdur ve yamalı kaftanı

Kalbinde devasa bir delik

Sevgi ile de açtı mı kapıyı

Bodoslama içeri dalan nice sözcük nice imge

Havsalasından taşan imlecin cinneti

Şiirle cennete dönen bir kâbus

Kara deliğin fiyakası

Kalemin hası olsa keşke yüreği

İle taşıdığı avuç avuç betimleme

Ey, şiir, sen nelere muktedirsin

Mübalağasız yaşadığın aşkın kabrinde saklı ömür

Ön sözü de son sözü de söylerken keder yüklü kader

Apoleti sökülse bile

Sökün etse de hüzün

Sarpa saran ilhamı

Bir avuç su ile sulayan kurak toprakların

Ansızın bastıran sağanağı

Yığdığı kadar soluna

Sarkık değil asla

Varsa yoksa sevdalı

Tasfiye edemediği ne ise

Dünde kalan öyküsüne

Taziyeler sunduğu kadar coşkulu

Ne de olsa ilhamıdır

Uçuşan tozu dumana katan sevdasıdır