Kırık Bir Nota

Kırık Bir Nota

Ben ezgiyi, müziğe olan aşkıyla o gün piyano başında piyanoda notaları birbirleriyle dans ettirirken birbirleriyle buluşturarak romantik bir resital verirken gördüm ve hayran kaldım. Ezgi, müziğe olan aşkıyla tanınan genç bir piyanistti. Her akoru, her notayı içinde hissediyordu adeta. Bir gün, konser sonrası kulise bir gül buketi bıraktım. Üzerinde bir not yazdım “Senin müziğin kalbimi çalıyor, aldığın bu kalbimi kalbinde iyi sakla.”

Bu gizemli notu kimin bıraktığını elbette merak eder Ezgi, her konserde aynı gül buketini bırakıyordum aynı not ile. Notlar, içimdeki aşkın coşkunu ona olan hayranlığımı anlatıyordu. Ezgi, bu bilinmeyen hayranın kim olduğunu öğrenmek istedi elbette. Bir gün, konser sonrası sahnenin arkasında bekleyen benimle göz göze geldi. Gözleri parlıyordu ve gülümsemesi içimi ısıttı. “Benim için çaldığını biliyorum,” dedim, her notayı. “Adım Mehmet.” Ezgi, beni gizemli hayranı olduğumu anladı. Birlikte her gün müziğin büyüsüne kapıldık. Ezgi aşkla gözlerimin içine bakarak piyanonun tuşları arasında aşkın en güzel notalarını çalmaya başladı. Ezgi ile ben, bir kafe terasında buluştuk. Akşam güneşi, masaların üzerine yumuşak bir ışık saçıyordu. Ezgi, beyaz bir elbise giymişti ve saçları hafifçe rüzgârla oynuyordu. Ben, ona gülümseyerek yaklaştım.

“Merhaba,” dedim. “Seninle konuşmak için sabırsızlanıyordum.”

Ezgi, benim gözlerime gülümseyerek baktı. “Ben de,” dedi. “Müziği seviyorsun, değil mi?”

Ben gülümsedim. “Evet, senin müziğin kalbimi çalıyor. Peki ya sen?”

Ezgi, piyanonun tuşlarına dokunur gibi elimi tuttu. “Ben de seninle aynı notada olduğumu düşünüyorum.”

Ve o an, kafe terasında çalan bir şarkı gibi, Ezgiyle aşkımız başlamıştı. Adına da “Aşkın Kırık Notası” koydum. Ezgiyle, kafe terasının köşesinde oturuyorduk. Ay ışığı, masaların üzerine yumuşak bir ışık saçıyordu. Ezgi, benim gözlerime baktı ve içindeki heyecanı hissettim.

Ben, yavaşça Ezgi’nin yanına geldim eğildim. “Ezgi,” dedim, “Seninle bir şey paylaşmak istiyorum.”

Ezgi, kalbi hızla çarparken, benim dudaklarıma doğru yaklaştığını hissettim. İkimiz de birbirimize doğru eğildik ve dudaklarımızı birleştirdik. Zaman durmuş gibiydi o an.

Mehmet Aluç