İnsan Mum Ve Ateş

İNSAN MUM VE ALEV

Geceleri severim çok,

Düşler sığınağımdır geceler

Her deminde dolaşır

Sırrını ararım gecenin

Ve fakat;

O gece var ya o gece

Bambaşka bir gece oldu

Bir mum düştü düşüme

Alevi üstünde, çok saydam

Mum,

Bir tabağa oturmuş

Işık veriyordu haneme

Vardım yanına usulca

Hafifçe bir el salladım

Alev,

Bir sağa, bir sola döndü

Sonra, birden

Hafifçe üfledim

Titredi alev, isteksiz

Sönmeye direndi sanki

Sonra, az sonra

Oturdum ve seyrettim

Alevi tepesinde o mumu

Eriyordu mum çaresiz

Feryat etmeden

Kendi halince

Tabağına biriktiriyordu

Kendinden eriyen tortuyu

Düşündüm,

 Yeniden bir daha

İnsana çok benziyor

Titremek korku ise

Meğer alevde korkarmış

Mumun her damlası

İnsanın gözyaşı gibi

Akarmış yanağını ıslatarak

Zayıflıyordu alev

Yine kendi halince

Yeniden el salladım

Alevi yattı sağa

Üfledim tekrar

Titremeye başladı

Alev şaşkın,

Mum çaresiz eriyordu

Alevin marifeti,

Eritti mumu, dibine yığdı

İşte o an

Son nefesini verdi mum

Gecemin sığınağı

 Karanlığa büründü

Evet,

Mum insana benziyor

Korktuğunda titriyor

Şaşırınca sağa yatıyor

Bazen;

Sola da yatıyor

Alev,

Mumun ömür törpüsüdür

Eritir, yığar ve bırakır tabağına

Dibinde sadece

Mum artığı kalır, bir ceset

Ömür,

Mumun ömrü bu kadar(mış)

Ya insanın ömrü

Bir mum, bir ışık kadar(mış)

Alev ömür törpüsü ise

Çile, hüzün ve umutsuzluk

İnsan ömrüne alev olur

Eritir, dibine yığar ve bırakır

Işık söndü, mum tükendi

Ve ölüm hak oldu.

Son nefes…