Sözün Bittiği Yer

SÖZÜN BİTTİĞİ YER

Ne gökteyim ne toprakta sadece sözün bittiği yerdeyim

Sigarımın ateşi parmaklarımın arasını yakmış olsa da

Ne parmaklarımın umurunda nede benim umurumda

 İpleri gevşemiş bölük pörçük olmuş kukla gibiyim

Sağ ayağımı ileri doğru atıyorum

Göğsümde bir sancı

Sol ayağımı ileri attığımda

Sağ kolumda anlaşılmaz bir acı

Karnımdan amansız feryatlar gelirken

Diz kapaklarım fıldır fıldır oynamakta

Kulaklarımdakini, nihavent longa sansam da

Duyumsadığım uzaklardan gelen sanki bir kampana

Kokunu alamasa da burnum

Her solukta biliyorum içimde yaşıyor ruhun

Gözlerim daldı derinliklere

Mazi bende ben mazinin ta dibinde

Dönmüşüm sırtımı batmakta olan güneşe

Oturmuşum sahilde sigaram kalmış paketinin içinde

Sanma boynuma bağladım taşı denizin kenarında

Ne de bakıyorum aşağı umutsuz gözlerle

Seksen beşinci katın balkonunda  

Yüreğimde bir ferahlık bir huzur değme gitsin

Sanki sevgi aşk dolu fırtına

Sen çekip gitmişin sonsuzluklara

Bense buralarda kalmış yalnız ve evsizim

Rakıyı sorma bugün şehnaz longayla gitti tatile

Kadehlerde acem kürdi şarabı

Nihavent bir şarkıydı ayazın ortasında soğuk mezemiz

O gece rüzgarlar savuruyordu dallardaki karları  

Dökülürken dallardan  kar kümeleri toprağa

Ne sen baktın benim gözüme ne benim gözüm başka toprakta

Dalıp gitmişim toprağa toprak bende ben  toprağın içinde

Kırılıp tozlu raflara atılmış

Heryeri bir başka oynayan kukla gibiyim

Gözlerim görmez güneşi karanlığın içinde 

Bana kaldı umutsuz akşamlar

Ben akşamın içinde akşam benim ta ruhumun içinde

Canhıraş feryatlarımı benden başka duyan yok

Bil ki sözün bittiği yerdeyim

Osman Atatop