Veda Busesi

VEDA BUSESİ

Tertemiz bir sevdaydı nazardan kolladığım

Bütün yaşanmışlara sende sahip çık derim

Bir veda busesiydi rüzgârla yolladığım

Alıp da alnına koy, bunu senden isterim

Estirdiğin rüzgârı nefesimde sakladım

Hakkında konuşmayı kendime yasakladım

Aşka zeval gelmesin diye seni akladım

Seni sevdim seveli hem sağır hem de körüm

Hasretinden yansa da aşkla kapına gelen

Ne söz dinleyen oldu ne de kıymeti bilen

Bendim benim gözümden akan yaşları silen

Huşuyla okuduğun her şiirde ben varım.

Sıkıntılı günlerdi zaman zaman darlandık

Bazen sevinç yaşadık bazen de efkarlandık

Çıkışı olmayan bir boşluğa yuvarlandık

Allah bilir ben bilmem kalbinde var mı yerim

Coşari’nin yazdığı her şey gönül sesiydi

Seninse dört bir yanın cehennem kafesiydi

Evet bu son yollanan bir veda busesiydi

Ben sabrıma sığındım, sonrası Allah kerim.

26.08.2024/Samsun

İbrahim COŞAR