Düşsel Caneze

/…Varlığının yaratıcısıyım ben…/

.

.

.

Benden damladı

İlk nuften,

Son sualin yine ben..

Aslında 

Yokluğundaki sıkılganlığımdan doğrudum seni,

Sancısının çığılıkları

Geceyi böldü, ordan anımsıyorum…

Ben yazdım bu hikayeyi

Kalemimde verdiğin son nefes

Dün gibi duruyor gecede…

Göğüs kafesinin sahte solukları,

Bir Damla kan

Ve bi anlık düştü

Kırdım kalemini şimdi senin

Anna Karenina

Öldü….

İkibinyirmidört’ün Haziran’ı

İstanbul…