Sanki

I-

Kendini kanatıyor insan

olmayan düşler için,

Dişiyle tırnağıyla

Kendi etini koparıyor..

Gelmeyen dünlerin

Yarınlarından teşekkül ediyor hayatı,

Tutunamadığı dalları

Koca bir ağacın gövdesi sanmak gibi 

Sanki….

II-

Bakmaya korktuğum karanlıklar var

Dişi/mle dünümü sakladığım

Üstelik tırnaklarım uzamışken yine …

Ağlamak can yanmasından değil sanırım

Anlamsız ne kadar cümlem varsa

Şiir sanmam gibi

Sanki…

III-

Dipsiz kuyuların karanlığı var üzerimde

Sallanan ipleri tutamayacak bir mecalsizlik ;

Bir de görüldükçe içim,

Mahallenin donsuz çocuklarının utancı

/...Çıplağım…/

ürküyorum sanırım

Buna dalalet içimdeki bu ürperti ;

Kibritle oynarken evi yananların

Dilinin ucundaki kıvılcımlardan

Hayatını kül etme korkusu gibi

Sanki…

İkibinyirmaltı’nın Ekim’i

Ankara….