Kenar Mahalle Düğünü

KENAR MAHALLE DÜĞÜNÜ 

Şehrin kaybolmuş, ücra köşelerinden birinde

Aynı mahallenin çocuklarıydık biz ikimiz

Ben fabrika işçisi Zübeyir'in oğlu

Sen köşedeki bakkalın ortanca kızı

Biz aynı mahallenin çocuklarıydık

Sen parmak arası terlik ayaklarında 

Topukların yosun tutmuş, ayakların kirli mi kirli

İp atlardın eteklerin açılır

Çıkardı çöp gibi biraz da kıllı bacakların ortaya

Ben çember çevirirdim sokaktan sokağa

Kafa karış misket oynardım

Pırıl pırıl arnavut kaldırımlarında

Çoraplarımın kokusuna dayanabilene aşk olsun, düşman başına

Kışın buz keserdi sokak kar yığınları tepeleme

Gece karasının ayazı insafsızca vururdu evlere

Perde arkasından bakarken kızılca kıyamete

Kediler köpekler bağrışırdı açlığın ötesinde

Serçe kuşunun havada donduğu günlerde

Gözlerimiz dolsa da kuşun ölümüne

Kestane pişirir, mısır patlatırdık soba  üzerinde

Biz aynı mahallenin çocuklarıydık

Ve nasıl oldu bilmem ama gün geldi büyüdük

Birlikte yedik Beyazıt'ta polis dayağını

Seni sürüklerken polis saçların onun bileğinde

Bir başkası kırmıştı benim kolumu, acısı yüreğimde 

Biz aynı mahallenin çocuklarıydık

Sen overlokçuda dikerken dikişini

Mevzide ben bekliyordum askerliğin bitişini

Hayalimde parmağına takacağım yüzüğün hesabı

Sivilleri giymiş elde teskere, gelirken eve

Davul ve zurnanın sesini duyup bu da ne lan dediğimde

 Ve sokağın içine doğru yürüyünce

Bir de gördüm ki

Senin düğünün yapılıyordu  bakkalın önünde

Onurumun rızkını içkiye vereceğimi sanma sakın

Sabriye teyzenin kızı Raşide’ye haber saldım 

Düğünümü yapacağım bizim kondunun önünde

             OSMAN ATATOP