Hikayenin Sonrası

Ve silikleşti dizeler, tekdüzeleşti tutulmayan sözler

Affettim dedim buğulu gözlerine, bilemediler

Affetmem gerekecek kadar sevmemiştim

Kızmamıştım, mesele değildi

Özgür oldum, hiçbir zerre doğruluk beklemeyince

İnanmayınca aşklarına, dostluklarına

Bir o kadar da kayboldum bu kelepçesiz karanlıkta

Beni bir daha kim üzebilecek  kaygısıyla

Ve bir kabulleniş sarınca beni, bilerek boğulur gibi

Kayıtsızlığa giden bir yol, uzunca

Umutlar devrilince, kalkmaya çalışınca inatla

Tekrar, tekrar, tekrar ve tekrar

Ne zaman yol bitti bilinmez

Aynı gelmeye başladı o yeni yüzler

Ancak içindeki çiçekler solunca birer birer

Göğsümdeki vazo kırılmayacakmış meğer