Kiraz Ağacına Taptım

KİRAZ AĞACINA TAPTIM

Ah sevgilim 

Parkinsonlu hayatların rahminde unuttum kadın olmayı 

Delici bakışlarına karşılık ondan bu kadar ketumum

Ondan eğreti duruyorum kolunda aşkın

Doğmadan ölmek suçundan yargılanacağımı bile bile kaçıyorum nefesinden

Değerler kanguruydu çıkamadım işte bir mümkün kesesinden

Sessizce geçiyorum kimseye değmeden 

Aşıklarım umudu kestiler benden

Bazen kendimi kiraz ağacının en tepesindeki kiraz gibi hissediyorum 

En olmuş en güzel en tadına varılası

Kimsenin kolları uzun değil 

Ah sevgilim 

Uçması gerektiğini neden sadece kuşlar bilir

Zordur anlaması..

Yakında uzunca bir seyahate çıkıyorum 

Yok yok asma suratını öyle değil 

İçerde gezerim ben dışarda aynı yerdeyim

İnceden sızarım bulutlara 

Buğulu rüyalarım ve sınırsız hayallerimle 

her şeyim ve her yerde 

Tanrı’yı özlüyorum en çok 

Kirpiklerinden öptüğüm 

Dünyaya onun için sabrettim 

Bakma böyle göründüğüme

Kırk yıldır kirpilere örülüyüm

Canımda yeşeren her bir aforizma işte bu batmaların ürünüdür 

Hayat bazılarını sille ile bazılarını kuş tüyünde öğütür..

Eskisi kadar seviyor musun sahi beni

Şu dünyada bir tek şey beni çekti ve bir tek şeyden çektim 

Ne, ne yediğimi , ne, ne giydiğimi önemsedim

Hep uzaklar canlandı sabahsız gözlerimde

Leylak bahçesi gibiydi renkli kalbim

Sipahilerden kurtulduğum saatlerde

Her şeyi kendim yarattım 

Ah sevgilim 

Bu gece baş ucuna pembe hayalimi bıraktım 

Hatırla beni her kiraz mevsiminde 

En tepede hep ben vardım kendi kendime çürüyeceğim biliyorum 

Çıkamıyorum keseden

Tek şey nedir dersen

Her şeyi kiraz ağacına AŞK ‘ımdan yaptım..

Canan SERGÜL 🐛