Dökülen Yaprak Misali

‘’Burada herkes kırk yaşında.

işte şu yağmurlar, işte şu balkon, işte ben
işte şu begonya, işte yalnızlık
işte su damlacıkları, alnımda kollarımda
işte yok oluşumdan doğan kent
hiçbir yere taşmıyorum, kendime sızıyorum yalnız

Ne çıkar siz bizi anlamasanız da
Evet, siz bizi anlamasanız da ne çıkar
Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da.’’(Alıntı)

Bir b/ölü iki idim öncesinde

Ölü sevici aşklar çeşmesinde saklı tekdüze bir damla

Çıkamadığım kadar düze

Arifesinde seyyah yolculuğun

Zımba gibi kadın derlerdi yalnızlığın

Kan tutmuş zaaflarına

Ölüm idi öncem

Yoksul idi güncem

Metazori bir iklime aş eren

Aşkın duayeni hangi şairdi kim bilir?

Kırkladığı kadar dizeleri

Kıtlıktan çıkarmışçasına yazdığına kefil

Ötesi berisi olmayan gerçekleri

Hem hatmeden

Aralıksız hatim indiren bir hoca

Ölüm öncesi

Doğum sonrası

Kayıp mısraların tefrikası

Özdeş iken aşka hazan

Öykündüğü kimse muhatabı

Olmadığı kadar

Sızan kanında saklı kinin izi

Haşmetli bir yolculuk

Gıyabında tüten

Sevi dilinde umut

Umut yerine karanlık

Baş veren delici bir fidan

Uzamında yolculuğun

Kök salan bir derviş misali

Meylettiği şu hüzünlü gün

Göğün ördüğü

Bir ters bir düz iken figan

Delirmeye ramak kala

Devreden rüyam

Dünden kalan

Yarına sarkan bin bir v/eda

Huzurun inceden sesi

Hükmedene sevdalı hazan

Dökülen yaprak misali

Hem titrek hem savurgan

Kölesi evrenin değil mi ki sevgi