Hiç Olmadın Ki...

‘’Yıllar geçmedi, yıllar eskidi
Dokunduğum yerde kalıyorum
Yaşlı bir kelebek gibi.

Ve konuşmuyoruz gerekmedikçe
Arada mektup yazıyorum sana
Ah, olmayan sana. hiç olmadın ki’’(Alıntı)

Rengime d/okunmayın muhitime de gelmeyin

Aşk iken öksüz kelam

Yatağa düşen imgelere de takılmayın

Rakımı yüksektir ruhumun

Çelme takanlara duyduğum hicabın

Nasıl da büyüktür burnu

Yalnız tek kişilik sevdaların

Akıbetinde saklıdır zaman ve de sırlar

Münasip bir dilde sevmeyi bilmeyen yıllar

Asla olmadı ki kadirşinas

Öğeleri kayıp aldatılmışlıkların yüreği

Nasıl da sızlar

Sızar hem de nasıl sızar

Bir kovadan

Bir kovandan

Bir de kapıdan kovulan

Baş koyduğum

Yollardan

Tepe taklak düştüğüm kadar

Tekeri kırıktır

Yüreğimin

Yongası nadirdir

Sevdalandığım her çiçeğin

Balına razı

Bakaya kalan bir rıza

Bekası ölümün sabit bir rota

Meylettiğim kabrin başucunda

Saf tutulası

Seyyah yüreğin damgası

Ölümün locası

Sözcüklerin yoncası

Sözü özü bir adakların yâdında saklı

Düşler gibi

Melankoli yüklü ömür gibi

Sazı sözü eksik olmayan çengiyi

Ben mi?

Davet ettim sanki?

Racon kesen bir aşk iken muhatabım

Ölümü gör, sevgili

Ben sensizlikle seviyorum seni

Ses etmeden

Gıkım çıkmadan

Gaza gelen kederime dahi söylenmeden

İzini kaybettiğim

Kendimin

Duyulmaz iken ayak sesi…