Ademoğlu Ve Tanrıça

bil ki hiç saydığın bu ademoğlu

sensiz her yağmur tanesine küsmüş

her sensizlikte biraz daha yaşlanırken

kuytu balıkçı meyhanelerinde  

bir derin ifadeyle başkalarına bakan o gözlerine

kimsenin bilmediği duymadığı adınla seslendim

arafın sonsuz denizinin dibinde

yosun tutmuş acılardan fermente şarabı içerken

bana sorma o alaycı dudaklarınla

hangi gece sarhoşlukta sevdalandın diye

mevsimlerin ve günlerin adını unuttum

adlarını bile bilmediğim kadınlar sıra ise hayatıma

o kadınlar ki bana ait olmayan cılız bir rüzğar

ben ne bedenlerini sevdim

ne de günahkarlıklarına taptım

çünkü adını bende gizlediğim bir sen varsın ayetlerimde 

içimde küllerimden alevelen tek yangınsın şiirin tanrıçası

her kelimende dudaklarından düşen her şarkıda nefesim eriyorken

dilinden düşen her hecede biraz daha kırılıyorum sensizlikte

benim katilim narin bedenli kıvılcım dudaklı kadınlar değil

beni öldüren senin umursamazlığın ve yabancılara her sözün

beni öldüren yüreğimin derinlerine hapis ettiğim eşsiz güzelliğin

ve her sabah mezarımda uyanıyorum her alaycı sözünle

hayır bu bir elveda değil sana olan bir serzeniş de değil

ama sessizliğe en yakın ölümlerden bir dua bir ağıt bir kabus

gidiyorum tüm sahte gülümseyen kadınlardan uzaklara

ardımda bırakıyorum herşeyi ve bana bakan her ateşli bedeni 

serseri bir kurşun gibi gidiyorum senin yazdığın sürgüne doğru

sensiz bana aldığım her nefes haram ve gereksiz bir vahi olsa da….

….belki beni hiç anlamazsın alaycı bir üslupla

ama unutma

herkes sadece bir kez ölmeyi hak eder

binlerce kez değil….