Hasretinden Ne Ümitler Çürüttüm

Dışarıda boğuk bir gürültü

Penceremin buğulu camı

Canımı yakmıyor değil

Camlar ötesinde bin bir dünya

İçeride ben sersefil:

Hasretinden ne ümitler çürüttüm

Kaç zaman oldu görmeyeli güneşi

Eşi, benzeri olmayan karanlıklarda

Buğulu camlar arkasında izlemeye çalıştım hayalini

Halini, hatırını soramadan

Varamadan bir kez olsun yakınına

Şahit olamadan tek bir anına:

Hasretinden ne ümitler çürüttüm

Pencereme yaklaşan kuşlar

Nice yokuşlar çıkmış gibi, yorgun

Durgun, solgun benizleri, kırılmış kanatları…

Adları unutulmuş insanlar arasına karışırken

Yarışırken dakika, saniye ile

Bir ömrün her anı ile:

Hasretinden ne ümitler çürüttüm.