Eski Bir Fotoğraf'ta

Bugün onunla, daha doğrusu onun da içinde bulunduğu bir fotoğrafımıza denk geldim. Tarafsız olarak söylemek gerekirse ben fotoğrafın en yakışıklısıyım, o da en güzeli. Bu fotoğraf bugün çekilse yine aynı iddiada bulunurum. Fotoğrafın çekildiği günü hatırlıyorum. Uzaklardan birkaç günlüğüne gelmiştim. Bir mekanda arkadaşlarla buluşmuştuk. O da gelmiş, sağ yanımda yerini almıştı. Etrafımızdaki sohbete zaman zaman katılsak da çoğu zaman "Eğer sevdiğinin yanındaysan, konuşmak zaten gürültüden başka bir şey değildir." misali tek kelime konuşmadan birbirimize bakıyorduk. Fotoğrafa tekrar baktım. Onun da benim de yüzümüz gülüyor. Yüzünde gülüşü olduğu zamanlar, onun en güzel zamanlarıydı. Yanlış anlaşılmasın, o her zaman güzeldi. Sinirliyken de güzeldi, ağlarken de güzeldi. Gülerken bambaşka güzeldi. O gülerken kalbimin durduğunu, aklımı kaybettiğimi hissederdim. Bazen sesi etraftan duyulacak kadar gülerdi, bütün dünya sağır olsun isterdim. Bazen de öyle güzel bakardı ki -bu fotoğrafın çekildiği akşam baktığı gibi- bütün dünya kör olsun isterdim. (Dünyanın dengesi şaşmasın diye.)