Kaderime Pusu Kurdun

KADERİME PUSU KURDUN

Duygularımı ıslatıyordum gözyaşlarımla

Lal olmuş düşüncelerim, savruluyordum

 Dipsiz bir karanlığın yolcusuydum artık

Karanlığın bağrında duygulara el açtım

Dipsiz kuyunun en dibindeydim o gece

Mehtap gülümsedi, aşka küskün yüzüme

Yıldızlar göz kırpıyordu ziyasız gözüme

Karanlığın bağrında mehtaba el açtım

Yıldızların ışığı gözümde parladı

Sanki bir müjde veriyordu, istemem

Hüsranım kaderim olmuş, çekeceğim

Karanlığın bağrında yıldızlara el açtım

Kaderime pusu kurdun, işte buradayım

Sahte gülüşündü beni karanlığa düşüren

Gülmeseydin keşke, gamzende kayboldum

Meğer zehirmiş tatlı dilin, hiç bilemedim

Karanlığın bağrında, zehrine el açtım

Rüzgârda savrulan sarı lüleli saçların

Hayalimi süslerdi kandilsiz gecelerimde

Hisleri silinmiş bir Mecnun bedendeyim

Karanlığın bağrında Leyla'ya el açtım

Düşürdüğün kuyuya gel, ay mehtap olunca

Kaderimi zincire vurdun, salınarak gel

Yıldız düşen gözlerinle bak karanlığıma

Karanlığın bağrında gözlerine el açtım

Dilimden atmıştım yalanı, anlayamadın

Gözyaşımı yemin ettim, damlattım avucuna

Rüyalar gibi bir hayat vaat etmedim ki sana

Karanlığın bağrında rüyalara el açtım

Beddua etmiyorum, işin rast gelsin

Tuttuğun altın olsun, seversin serveti

Sözlerin zehir olsun, panzehiri hayalin

Karanlığın bağrında panzehrine el açtım