Çocuklar…

çocuk parkındayım.

seyre dalmışım oyuncuların güzelliklerini.

aralarında yok,

ne kavga,

ne nefret.

tatlı dilleri gülen yüzleri ile,

neşe saçıyorlar her yana.

öyle güzel bir dünyadalar ki,

hiç büyümeseler keşke.

görmez olurlar büyüklerin anlamsız kavgalarını.

onları küçük diye hep azarlarız,

adam yerine bile koymaz,

dikkate almayız.

babaları,

anaları,

onları çok sevenler?

lütfedip geliniz,

evlatlarınıza bakınız.

onlardaki sevgiyi, dostluğu,

saygıyı,

kendinizde arayınız.

iyice bakınız çocuklarınıza.

küçük diye önemsemediğiniz,

tatlı sözlerine önem vermediğiniz,

çocuklarınız mı akıllı,

yoksa sizler mi?

nefret dolu kalplerinize,

çıkar dolu düşüncelerinize,

çocuklarınız için son veriniz.

bırakın onlar,

sevgilerle büyüsün.

Mehmet macit

02.04.2007

Güncelleme

3011.2024

İzmir/Dikili