Travmalarla örülü ve korkunç olarak nitelendirilebilecek bir yaz mevsiminin ardýndan sonbaharýn gelmesiyle birlikte okullar açýlmýþ ve okulun ilk gününde Murat dedesinin elinden tutmuþ okula doðru gitmekteydi. Bu yaz neler olmamýþtý ki? Murat’ýn annesinin evi terk etmesinin ardýndan boþanma süreci nihayete ermiþ ve Murat’ýn anne babasý boþanmýþtý. Murat’ýn velayetini babasý almýþ ve zaten annesi gönüllü olarak Murat’ý babasýna vermiþti. Murat annesinin evi terk etmesinden bu yana hem annesiz hem de babasýz kalmýþtý. Bu mahkeme kararý yalnýzca bir boþanma kararý deðil ayný zamanda Murat’ýn müebbet annesizlik kararýydý da. Elbette Murat bunlarýn yaþandýðý o yaz mevsiminde yalnýzca küçücük bir çocuktu ve tüm bu yaþananlarýn vahametinin farkýnda deðildi.

Murat’ýn anne ve babasý boþanmýþ olsa da Murat hala caný yandýðýnda anne diyerek aðlýyordu. O yaz apar topar sünnet ettirildiðinde de ayný þekilde aðlamýþtý. Altý yaþýna kadar yanýnda olan, onu besleyen, temizleyen, giydiren, uyutan annesi artýk yanýnda deðildi ve hiç yanýnda olmayacaktý. Bu olaðandýþý olayý inanlar ne kadar da olaðan karþýlamýþtý.  O boþanma kararýný veren hâkim örneðin hiç annesiz kalmýþ mýydý ya da altý yaþlýnda bir anda annesiz kalývermenin ne anlama geldiðini biliyor muydu? Anne kelimesinin Murat’ýn boðazýnda ömrünün sonuna kadar yutkunamadýðý ve söyleyemediði bir kelime olarak kalacaðýný biliyor muydu peki? Elbette bilmiyordu ve asla bilemeyecekti. Ancak Murat’ýn bunu öðrenmesine az bir zaman kalmýþtý.

Dedesi Murat’ýn elinden tutmuþ aðýr adýmlarla ilerlerken yolda gördüðü insanlarla selamlaþýyordu. Bir elinde Murat’ýn küçük eli ve diðer elinde ise hiç býrakmadýðý Samsun sigarasý vardý. Murat dedesini hep sigara ile hatýrlamaktaydý. Sanki dedesinin sigarasý hiç sönmüyor gibi hissediyordu. Murat’ýn spor ayakkabýlarý, siyah önlüðü, beyaz yakasý ve okul çantasý yeniydi. Murat bunun içinde çok sevinçliydi ve bir o kadar da heyecanlýydý. Heyecanlýydý ama korkmuyordu. Yalnýzca olacaklarý merak ediyordu. Biraz daha yürüdükten sonra okula ulaþtýlar.

Murat ömrü boyunca böyle büyük bir yapý ve böyle bir kalabalýk görmemiþti. Okulun koskoca kapýlarý vardý. Birçok öðrenci oradan oraya koþuþturuyordu. Hepsinin Murat gibi siyah önlüðü ve beyaz yakasý vardý. Bir gürültü, bir kaos, sanki sonu kesilmeyecek bir karýþýklýk. Okulun bahçesinde çam aðaçlarý vardý, büyük bir futbol sahasý vardý ve bir de basketbol sahasý. Murat hayretler içerisinde etrafý izlemekteydi. Bina eski ama ihtiþamlý bir binaydý.

Dedesiyle birlikte okul müdürünün odasýna girdiler. Murat’ýn dedesi okul Müdürüne selam verdi. Ardýndan Okul Müdürü de “Hoþ geldin Osman Aða.” Diyerek dedesini karþýladý. Biraz sohbet ettikten sonra Murat’ý Sarý Hoca olarak bilinen Hasan Hüseyin Hoca’nýn sýnýfýna verdiðini söyledi Okul Müdürü. Okul Müdürü de Sarý Hoca olarak bilinen Hasan Hüseyin Hoca da Murat’ýn yaþadýðý ilçede doðmuþlardý. Murat’ýn dedesini de, Murat’ý da ve hatta Murat’ýn o yaz yaþadýklarýný da biliyorlardý. Biraz daha sohbet ettikten sonra dedesi Murat’ýn elinden tutup Sarý Hoca’nýn sýnýfýna götürdü. Sarý Hoca ile de biraz sohbet ettiler ve dedesi Murat ile vedalaþýp okulu terk etti.

Murat sanki koskocaman bir dünyanýn içerisinde girmiþti. Sýnýfta birçok öðrenci vardý. Hiç bu kadar çocuðu bir arada görmemiþti. Hepsi de kendisi gibi siyah önlük giymiþ ve beyaz yaka takmýþtý. Kimisi aðlýyor, kimisi baðýrýyor, kimisi koþuyor ve kimisi de oyun oynuyordu. Murat arka sýralardan birine oturmuþ etrafý izliyordu. Ahþap sýralar çok büyük ve soðuk gelmiþti Murat’a. Kimi öðrencinin annesi ve babasý sýnýfýn kapýsýnda beklemekteydiler. Murat korkmuyordu ama çok heyecanlýydý. Biraz sonra ön sýralardan bir baðýrtý koptu, herkes ön sýraya doðru toplanmaya baþladý. Murat’ta merak etti ve ön sýraya doðru gitti. Kalabalýðý biraz yarýnca gördü ki bir kýz çocuðu altýna çiþini yapmýþ aðlýyor. Hemen öðretmen geldi, çocuðun annesi ve babasý çaðrýldý ve problem halledildi. Murat merakla olup biteni izliyordu. Ardýndan okul hademesi zil çalmaya baþladý. Bu zil teneffüs ziliydi. Tüm öðrenciler okul bahçesine koþmaya baþladýlar. Murat’ta diðer öðrencileri takip etti ve okul bahçesine çýktý.

Hava günlük güneþlikti. Her yeri çocuk sesleri sarmýþtý. Kimisi koþuþturuyor, kimisi ip sekiyor, kimisi top oynuyor kimisi de geziniyordu. Bu kalabalýk ve kaos Murat’ýn çok hoþuna gitmiþti. Biraz etrafý izledikten sonra o da okul bahçe duvarýnýn altýndaki çam aðacýnýn altýnda çam kozalaklarý ve toprakla oynamaya baþladý. Okul ne de eðlenceli bir yerdi böyle.

Murat oyun oynamaya daldýðýndan tekrar zilin çaldýðýný duymadý. Bir an oyundan kafasýný kaldýrdýðýnda etrafýnda çocuk seslerinin ve çocuklarýn olmadýðýný gördü. Ýçindeki heyecan ve sevinç bir anda keskin bir korkuya dönmüþtü. Telaþla ayaða kalktý ve okul bahçesinde koþturdu. Okul bahçesi bomboþtu. Okulun devasa kapýsýna doðru koþtu. Kapýnýn önünde muhtemelen beþinci sýnýf öðrencisi olan iki çocuk duruyordu. Murat o iki öðrenciyi geçip sýnýfýna gitmekten korktu. Biraz sonra muhtemelen nöbetçi öðretmen olan bir adam okul kapýsýndan çýktý. Murat’ýn korkusu iyice artmýþtý. Koþarak okul bahçesinden çýktý ve evine gitti.

Eve bahçe kapýsýndan girdiðinde Murat’ýn içindeki korku dinmiþ gibiydi. Zira evin bahçesi ve ev alýþýk olduðu, bildiði ortamlardý. Hava güneþli ve sýcak olduðundan eve girdi. Babaannesi mutfakta yemek yapmakla uðraþýyordu. Bir anda Murat’ý karþýsýnda görünce þaþýrdý;

-          Ne oldu oðlum, neden geldin okuldan? Diye sordu.

Murat’ýn bu soruya verecek bir cevabý elbette yoktu. Okuldan kaçtým da diyemezdi babaannesine. Kendini suçlu çýkarmayacak bir cevap vermeliydi bu soruya ve hiç duraksamadan;

-          Öðretmen beni okuldan kovdu. Dedi.

Babaannesi þaþýrmýþ ve öfkelenmiþti. Zira bu cevap hiç de beklemediði bir cevaptý. Öksüz kalmýþ torununu hangi öðretmen okuldan kovacaktý ki? Hem de okulun ilk günü. Sanki Murat’ýn söylediðini anlamamýþ gibi tekrar sordu;

-          Okuldan seni öðretmen mi kovdu?!

Murat babaannesinin ses tonundaki öfkeyi ve sertliði hemen anladý ve durumun ciddiyetinin farkýna vararak titreyen bir sesle cevap verdi;

-          Evet babaanne, öðretmen beni okuldan kovdu. Bir daha gelme dedi.

Bunun üzerine babaannesi öfke içinde söylenmeye baþladý. Murat’ýn içini bir korku sarmýþtý. Yalan söylemiþti Murat ve yalanýyla eninde sonunda ifþa olacaktý. Babaanesi söylenmeye ve baðýrmaya baþladý;

-          Gözü kör olasý öðretmen, ne istemiþ benim öksüz yavrumdan da okuldan kovmuþ. Osmaaaaan! Neredesin Osmaaaaaaan! Bak çocuðu okuldan kovmuþlar Osmaaaan!

  Esasýnda bu oldukça basit bir olaydý. Bu kadar büyütmenin bir manasý da yoktu. Ancak gerek Murat’ýn babaannesi, gerek Murat’ýn dedesi zor zamanlar geçiriyorlardý ve okuldan kovulma hususunda da travmalarý vardý. Murat’ýn babasý ailenin ilk erkek çocuðuydu. Daha önce aðabeyleri olmuþ fakat ya ölmüþ ya da ölü doðmuþlardý. Bundan dolayý da Murat’ýn babasýnýn aile de ayrý bir yeri vardý. El bebek gül bebek büyütülmüþtü. Düþünce ve fikirlerine çok önem verilmiþti. Ölmesin yaþasýn diye de adý Yaþar konulmuþtu. Ancak maalesef ülkenin siyasi ikliminden Murat’ýn babasý Yaþar da payýna düþeni almýþtý.

 Murat’ýn dedesi Osman bir iþçiydi ve iþçi olmasý sebebiyle o zamanýn iþçi babasý Karaoðlan lakaplý Bülent Ecevit’in tarafýndaydý. Dolayýsýyla da tüm aile Ecevitçi yani Halk Partiliydi. Esasýnda siyasetten pek anlamayan insanlardý ama ülkenin kurucu öðelerine saygý duyan vatanseverlerdi hepsi. 1980 darbesinden birkaç ay evvel Ecevit iktidardan düþmüþ ve bir sað parti iktidar olmuþtu. Sað parti iktidar olunca da elbette tüm devlet kademelerini saðcý memurlarla deðiþtirmiþlerdi. Özellikle idareler tamamen sað görüþlü memurlarýn eline geçmiþti. Murat’ýn babasý da o dönemde lise öðrencisiydi. Okuduðu okulun idaresi de sað görüþlü öðretmenlerin eline geçmiþti ve sol görüþlü öðrencileri okuldan uzaklaþtýrmak için ellerinden geleni yapýyorlardý.

Ýþte böyle gergin bir ortamda Murat’ýn babasý Yaþar okulun koridorunda yürürken okulun sað görüþlü öðretmenlerinden birisi olan Mücahit Hoca tarafýndan durdurulur. Mücahit Hoca sað görüþlü bir öðretmendir, cumhuriyet karþýtýdýr ve þeriatçýdýr. Ayrýca ülkenin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ten de nefret etmektedir. Yaþar’a baþtan ayaða þöyle bir süzdükten sonra Yaþar’ýn ceketinin yakasýndaki Atatürk rozetini görür. Yüzünü nefretle buruþturduktan sonra Yaþar’ýn yakasýndaki Atatürk rozetini söker, alýr ve yere fýrlatýr. Atatürk rozeti yere düþtükten sonra üzerine tükürür ve ayaðýyla rozeti ezer. Elbette Murat’ýn babasý Yaþar bu hakaret karþýsýnda sessiz kalmaz ve Mücahit Hocaya bir yumruk atar. Yumruðun þiddetiyle Mücahit Hoca dengesini kaybeder ve biraz ilerdi merdivenden aþaðýya düþer ve kolu kýrýlýr. Bunun üzerine Murat’ýn babasý Yaþar’ý disiplin kuruluna sevk ederler, disiplin kurulu da bir üst disiplin kuruluna sevk eder ve Yaþar ilçenin sað görüþlü okul müdürleri ve ilçe milli eðitim müdürü tarafýndan bir daha Türkiye’nin hiçbir okulunda baþlamamak üzere okuldan kovar. Ýþte bu kovulma üzerine Murat’ýn babasý parlak bir öðrenci olmasýna raðmen okula devam edemez. Gerçi Yaþar’ýn babasý Osman iþi mahkemeye taþýr ama bu sýrada 1980 Askeri Darbesi olur. Yaklaþýk iki üç sene sonra mahkeme disiplin üst kurulunun kararýný bozar. Ama bu sýrada Yaþar evlenir, askere çaðrýlýr derken okul unutulur gider. Aslýnda Murat’ýn babasý Yaþar’ýn okuyamamasýnýn ve evlenmesinin dolayýsýyla da boþanmasýnýn nedeni de bu okuldan kovulmadýr. Bu sebepten okuldan kovulmak meselesi Murat’ýn hem dedesi Osman hem de babaannesi Havva için derin bir travmadýr. Bu travmanýn da etkisiyle Murat’ýn okuldan kovulma yalaný büyütülecektir. Murat küçük bir çocuk olduðundan ne bu travmanýn ne de bu olaylarýn farkýndadýr. Eðer farkýnda olsaydý kuþkusuz baþka bir yalan uydururdu.

Murat’ýn babaannesinin bu feryatlarýnýn ardýndan dedesi ayný sabahleyin olduðu gibi torunu Murat’ýn elinden tuttu ve okula doðru yürümeye baþladý. Tek farký bu kez daha seri adýmlarla yürümekteydiler. Murat’ýn içinde heyecan deðil keskin bir korku büyümekteydi. Murat’ýn dedesi Osman sigara üzerine sigara yakýyordu. Bir yandan da Murat’a soruyordu;

-          Öðretmen mi kovdu oðlum seni okuldan?

-          Evet dede, öðretmen kovdu.

-          Hangi öðretmen kovdu oðlum?

-          Sarý kafalý öðretmen kovdu dede.

-          Niye kovdu seni? Yoksa yaramazlýk mý yaptýn?

-          Yok dede yaramazlýk yapmadým.

-          Peki ne dedi öðretmen?

-          Git dedi okuldan, bir daha gelme dedi.

-          Yaaa.

Biraz sonra okul göründü. Okulun büyük kapýsýnýn kenarýnda yine iki öðrenci duruyordu. Murat’ýn dedesi direk okul müdürünün odasýna girdi. Girmeden önce de Murat'ý okul Müdürünün kapýsýnýn önünde býraktý ve burada bekle dedi. Murat o sýrada okul duvarýndaki resimlere dalmýþtý. Resimlerde Osmanlý padiþahlarý tasvir edilmiþti. Biraz sonra okul müdürünün kapýsý açýldý ve müdür kapýnýn önündeki öðrencilerden birisine;

-          Oðlum Hasan Hüseyin Hoca’yý çaðýrýn bana. Diye seslendi.

Öðrenci çocuk muhtemelen beþinci sýnýftaydý ve nöbetçi öðrenciydi. Koþa koþa Hasan Hüseyin Hoca’nýn sýnýfýna gitti. Biraz sonra da Hasan Hüseyin Hoca sýnýftan çýkýp koridorda belirdi. Murat çok utanýyordu. Hoca ilerlerken müdürün odasýnýn kapýsý açýldý ve dedesi Murat’ý içeri çaðýrdý. Müdür tok bir ses tonuyla;

-          Sen neden eve gittin evladým? Diye sordu.

Murat korkuyla titriyordu. Ne diyeceðini bilemiyordu. Korku küçük bedeninin her zerresini sarmýþtý. Yalanýndan dönmek istemiyordu. Yalan da söylemek istemiyordu. Ýki arada bir derede kalmýþtý. Titreyen bir ses tonuyla;

-          Evet. Dedi.

Müdür ise;

-          Korkma oðlum hangi öðretmenin seni okuldan kovdu? diye sordu.

Murat korkudan bayýlmak üzereydi ve yine ayný titrek ve ürkek sesle;

-          Sarý Öðretmen dedi.

Tam da o sýrada kapý çalýndý ve içeri Sarý Öðretmen lakaplý Hasan Hüseyin Hoca girdi. Murat öðretmenini karþýsýnda bayýlacak gibi oldu ve aðlamaya baþladý. Bunun üzerine Müdür dedesine Murat’ý dýþarý çýkarmasýný söyledi. Murat dýþarý çýkarýldý. Lavaboda elini yüzünü yýkadý. Korkuyordu. Sonra dedesi de müdürün odasýna girdi. Biraz zaman geçtikten sonra Murat’ýn dedesi Osman ve Hasan Hüseyin Hoca müdürün odasýndan dýþarý çýktýlar. Hasan Hüseyin Hoca Murat’ýn dedesiyle konuþuyordu;

-          Sen merak etme Osman Aða, bu çocuk okulun ilk günü korkmuþtur. Ondan öyle demiþtir. Þimdiye kadar biz hangi çocuðu okuldan kovmuþuz ki senin torununu okuldan kovalým? Kimi çocuk aðlar, kimi çocuk baðýrýr, senin torun da böyle deyivermiþ iþte.

Murat, Murat’ýn dedesi ve Hasan Hüseyin Hoca sýnýfýn kapýsýna kadar geldiler. Murat korkudan ve utancýndan tir tir titriyordu. Yere bakýyordu. Sýnýfa girerken dedesi;

-          Haydi oðlum geç sýnýfýna, okul bitmeden eve gelme dedi.

Ardýndan Murat’ýn baþýný okþayýp oradan ayrýldý. O sýrada Hasan Hüseyin Hoca da içeri girip sýnýfýn kapýsýný kapattý. Murat yerine oturmuþtu ama hem korkuyor hem de utanýyordu. Öðretmen sýnýfa girince sýnýfýn gürültüsü biraz kesilmiþti. Öðretmen masasýna oturdu ve Murat’a baktý. Bir iç çektikten sonra;

-          Murat! Murat! Kalk bakalým ayaða! Dedi.

Murat korku ve utanç içerisinde ayaða kalktý. Ardýndan Öðretmen;

-          Murat, ben seni okuldan mý kovdum? Diye sordu.

Murat ne diyeceðini bilmiyordu. Dili damaðý kurumuþtu. Sesi çýkmýyordu. Aðlamaya baþladý. Utancýndan aðlýyordu. Öðretmen Murat’ýn aðlamasýna aldýrýþ etmeden tekrar soru;

-          Murat! Söylesene oðlum ben seni okuldan mý kovdum?

Öðretmen biraz daha sert bir ses tonuyla sormuþtu bu soruyu. Utancýna korku da karýþtý Murat’ýn ve;

-          Kovmadýnýz öðretmenim. Diye cevap verdi aðlayarak.

Öðretmen de öfkeli bir þekilde;

-          O zaman ne diye dedene beni öðretmen kovdu dedin oðlum?

Aslýnda bu sorunun cevabýný Murat’ta bilmiyordu. Deyivermiþti iþte, söyleyivermiþti. Aðzýndan öyle çýkmýþtý. Þimdi ise yalaný ortaya çýkmýþtý ve ne diyeceðini bilmiyordu. Ömrü boyunca da böyle bir durumda ne diyeceðini bilemedi zaten.

Bir þekilde zaman geçmiþti her zamanki gibi ve o günde akþam olmuþtu. Dedesi Murat’ýn yalan söylediðine inanmýþtý ama babaannesi inanmamýþtý.

-          Oðlum neden yalan söylesin, yalaný nereden bilsin küçücük çocuk? Öðretmen kovmuþtur sonrada korkusundan kovmadým demiþtir. Demiþti.

Bu olay öylesine yaþanmýþ ve zamanýn silik sayfalarýnda unutulmaya yüz tutmuþtu ama yalnýzca Murat’ýn zihninde unutulmaz bir iz býrakmýþtý. Hatta bir travmaya dönüþmüþtü ve her defasýnda Murat’ýn karþýsýna tekrar ve tekrar çýkmýþtý. Çözümlenmeyi bekleyen bir düðüm olarak Murat’ýn kafasýnda ömrünün sonuna kadar yaþayacaktý bu okulun ilk günü anýsý.