Yaðmur geliyor,

Gökyüzünde kapkara bulutlar,

Suya hasret kupkuru topraklar.

Aðaçlar, dallar, yapraklar,

Türlü türlü çiçekler, envaiçeþit otlar,

Havada ve karada sayýsýz canlýlar,

Kediler, sincaplar, ceylanlar, kuþlar,

Rahmet umuduyla semaya uzanan dualar,

Tutuþanlar ve yananlar,

Yanýlanlar,

Rahmet ve insan arasýnda yalanlar,

Kul hakkýna dadanlar,

Haram yeme yarýþýnda sahtekârlar,

Kendini uyanýk sanan ahmaklar,

Kibirlerine kapýlmýþ budalalar,

Zalimler, namertler ve hilekârlar.

Kim bilir?

Belki yaðar,

Belki de reddedilir tüm dualar,

Rahmet beklerken afetle yýkýlýr umutlar.

Yaðmur geliyor,

Sessiz bir mahkeme kuruluyor göklerde,

Bulutlar þahit, rüzgâr mübaþir,

Her damla bir hüküm gibi düþecek yere.

Kimine þifa, kimine azap,

Kimine serinlik, kimine harap,

Toprak affeder belki,

Ama gökyüzü unutmaz hiçbir günahý

Ve insan yine baþýný kaldýrýr semaya,

Islanýrken bile anlamaz neden ýslandýðýný,

Zanneder rahmettir her damla,

Oysa bazý yaðmurlar hesap sorar usulca.

Yaðmur geliyor

Ve tüm ettiklerini biliyor,

Bilse de umursamýyor,

Yirmi birinci asrýnda dünyanýn.

Sonunda,

Yaðmur yaðýyor

Ve dünya,

Kendi kirini yýkadýðýný sanýrken

Biraz daha kirleniyor insanla…

Mesut ÇÝFTCÝ