Ahid

Ben evlad-ı Fatihan, son Peygamber ümmeti!
Ah kalır üzerimde Hak yolundan cayınca
Küser kutsal emanet, Kur’an, sünnet zimmeti
Adaletin çizgisi ekseninden kayınca
 
Ahid sadakat ister; miat tanımaz sözüm
On dört asır aşk ile yanıp kavruldu özüm
Yuvalarından çıkıp kör olsun iki gözüm
Gidersem karanlığın boz bulanık suyunca
 
Şu melun zihniyetin kalbi kaplanmış pasla
Yeminimdir: Her anı geçecek gamla, yasla!
Yediği tokatları tarih unutmaz asla
Sürüp gitmez bu düzen şeytanvari oyunca
 
Kıta kıta, sömürü düzenini kurdular
Ülke ülke, insanı imha edip kırdılar
Meydanı boş bulunca azıtıp kudurdular
Hesabını sorarım ecdadımın huyunca
 
Her kim işkence görse acısıyla inlerim
Feryat etse ben dahi feryat edip ünlerim
Vicdanımın sesini ta derinden dinlerim
Elimi yüreğimin üzerine koyunca
 
Sınırım bir kutuptan ötekine; bilirim
Ay yıldızlı sancağın şanı için ölürüm
Nasıl dayanır gönlüm; nasıl razı gelirim?
Çakallar masumların canlarına kıyınca
 
Kınından çıkar çıkmaz parlar cihad çeliği
Yıkılır her saltanat, olsa cihan meliği
Sığınırdı zalimler bulsa yılan deliği
“Gövdelerde baş koman!” çığlığımı duyunca
 
Bir kükrersem dağlardan kartallar havalanır
Gölgesinde küffarın alayı kovalanır
Nereye ayak bassa kanlarına bulanır
Hamail çıkartırım omuz - bacak boyunca
 
Firavunların hepsi yekdiğerinden yaman
Fitne ateşlerinden tütüp duruyor duman
Hele beni bir görün; yakındır elbet zaman
Gaflet elbisesini bedenimden soyunca
 
Mücella Pakdemir