Hangi Kışın Ayazında Kaybolduk

Hangi Kışın Ayazında Kaybolduk

Hangi rüzgâr esti de aldı seni benden?

Hangi kışın ayazında kaybolduk

Hangi sokak adını sustu da yolumuzu yitirdik?

Hani söz vermiştik baharlarda uyanmaya

Gözlerimde açan çiçeklerim soldu

Ellerimde bir zamanlar tuttuğum sıcaklık

Şimdi soğuk gecelerin iç çekişiyle

Sessizliğin en ağır yükü gibi taştan ağır ve soğuk

Ne ara yenik düştük boranlara dehlizlere?

Bir hastalık geçti ama ayrılık daha ağır

Adını fısıldayan rüzgârları duymaz oldum

Bedenim ağırlaştı en çok da ruhum

Sensizliğin uçurumunda bekleyen bir gölge gibi

Bir baharı görmeden

Ömrümüz hangi mevsime sığacak?

Söyle hangi rüzgâr esti de aldı bizi benden?
Hangi kışın ayazında üşüdük hangi sokakta kaybolduk?
Hani söz vermiştik baharları görmeye
Ama yarım kaldık tamamlanamayan bir hikâye gibi

Biz hangi ara yenik düştük boranlara?
Gözlerimiz hala yolları arıyor
Ama hiçbir yol bize çıkmıyor artık
Sessizlik adını suskunluğa örüyor

Bir hastalık bitti şimdi bir diğeri yapıştı yakamıza
Adına ayrılık dediler
Ama bu kadar acı bu kadar ağır olmamalıydı
Bedenim yoruldu en çok da ruhum
Ve içimde bahar-sız bir kış yaşıyorum

Sensizliği anlatmaya yetmiyor kelimeler
Sesin hala rüzgârda kaybolmuş bir yankı
Ve ben vuslatın gölgesinde bekleyen bir yolcu
Bir gün rüzgâr seni geri getirir mi dersin?

Söyle hangi rüzgâr esti de aldı bizi benden?
Hangi kışın ayazında üşüdük hangi sokakta kaybolduk?
Hani söz vermiştik baharları görmeye
Ama yarım kaldık tamamlanamayan bir hikâye gibi

Bir vedanın ağırlığını taşıyor omuzlarım
Gözlerim yollara değdikçe
İçimde yankılanan boşluk büyüyor
Ve hiçbir çağrı sana erişmiyor

Biz hangi ara yenik düştük boranlara?
Geceler bizden sessiz günler eksik
Rüzgâr adını fısıldıyor ama ben duyamıyorum
Ve ben vuslatın eşiğinde bekleyen garip bir suskunum artık

Mehmet Aluç